Lo dejamos acá: terapia që kalon kufirin
Në Lo dejamos acá, një psikoanalist i zhgënjyer dhe një shkrimtar i bllokuar futen në një hapësirë ku biseda nuk mbetet më e sigurt, e as profesionale. Hernán Goldfrid e shtrin këtë komedi të errët argjentinase me një ton që lëkundet mes ironisë dhe shqetësimit, ndërsa Ricardo Darín dhe Diego Peretti e mbajnë gjithçka në ekuilibër të brishtë.
Një seancë që nuk rri në vend
Ka filma që nisin me zhurmë; Lo dejamos acá nis me një ndjesi të pakëndshme, atë çast kur e kupton se fjala mund të bëhet armë. Një psikoanalist që ka humbur besimin te terapia tradicionale kalon çdo kufi për t’i ardhur në ndihmë një romancieri të bllokuar. Mua personalisht, ky lloj premise më tërheq menjëherë, sepse premton jo vetëm dialog, por edhe përplasje karakteresh. Dhe këtu, përplasja është vetë motori.
Filmi, i cili doli më 8 tetor 2026, zgjat 97 minuta dhe lëviz në hapësirën e komedisë dhe dramës. Kjo përzierje nuk është e rastësishme. Ajo i jep tregimit një ton të paqëndrueshëm, ku e qeshura vjen paksa e vonuar dhe shqetësimi të kap gjithmonë një hap më përpara. Në një sallë të errët, apo edhe në një mbrëmje të zakonshme në shtëpi me familjen, ky lloj filmi të detyron të dëgjosh jo vetëm çfarë thuhet, por edhe çfarë shmanget.
Kur ironia bëhet metodë
Regjisori Hernán Goldfrid e ndërton historinë mbi një ide të fortë: çfarë ndodh kur një njeri i stërvitur për të dëgjuar vendos të veprojë, jo thjesht të interpretojë? Aty fillon rrëshqitja. Dhe ajo rrëshqitje është interesante, sepse filmi nuk duket se kërkon të bëjë moral, por të shqyrtojë kufijtë e ndihmës, të manipulimit dhe të vetëbesimit profesional. Ky është terren i rrezikshëm. Pikërisht për këtë funksionon.
Tonalisht, Lo dejamos acá mbahet mbi një vijë të hollë mes humorit të zi dhe dramës psikologjike. Nuk është komedi që mbështetet te batutat e lehta; më shumë ngjan me një buzëqeshje të vënë keq në fytyrë, e cila zgjat pak dhe pastaj të lë me një shije të hidhur. Më bezdisi, në kuptimin e mirë, mënyra si filmi nuk të lejon të qetësohesh. Edhe kur skenat duken të lehta, poshtë tyre ka tension, dhe ai tension nuk largohet. Kjo e bën filmin më të fortë se një komedi standarde me ritëm të parashikueshëm.
TMDB e ka vlerësuar me 7.7/10 nga 30 vota, dhe kjo përputhet me përshtypjen që lë: një film që ka gjetur tashmë një rezonancë fillestare, por që kërkon shikues të gatshëm të hyjnë në lojën e tij të çuditshme. Nuk është prej atyre titujve që të mbajnë përdore. Të sfidon. Dhe për mua, kjo është meritë, jo pengesë.
Darín, Peretti dhe loja e nëntekstit
Ricardo Darín si Ulises Verón dhe Diego Peretti si Martín Bouchard janë dy boshtet e filmit. Vetëm emrat e tyre mjaftojnë për të ngritur pritshmëri, por filmi nuk mbështetet vetëm te fama. Ai i vendos përballë njëri-tjetrit në një marrëdhënie ku fjalët peshojnë më shumë se veprimet, dhe ku secili duket se mban një avantazh që tjetri nuk e kupton menjëherë. Kjo e bën dinamikën tërheqëse. Nuk ka nevojë për shpërthime. Mjafton nënteksti.
Inés Efrón, Carlos Santamaría, Miriam Odorico dhe Antonia Bengochea si Paula Verón e zgjerojnë këtë botë të mbyllur, duke i dhënë filmit ndjesinë e një rrethi social ku çdo hyrje sjell një shqetësim të ri. Dhe kjo më kujton diçka shumë të njohur: ato bisedat që fillojnë “shpejt, vetëm pesë minuta”, por pastaj zgjaten dhe marrin kthesë të papritur. Lo dejamos acá pikërisht aty e gjen ritmin e vet.
Për kë i rri ngushtë dhe për kë hapet
Ky titull u drejtohet shikuesve që e duan komedinë kur ajo nuk është thjesht argëtim, por edhe presion i maskuar. Nëse të pëlqejnë filmat që punojnë me dialog, me marrëdhënie të ndërlikuara dhe me një humor që të lë pak të pasigurt, këtu ka mjaftueshëm për t’u marrë seriozisht. Nëse kërkon ritëm të lehtë, zgjidhje të shpejta dhe ndjesi të pastër çlodhjeje, ky film mund të të duket i mprehtë më shumë seç duhet.
Unë do ta vendosja edhe për publikun që vlerëson aktorë me peshë dhe një regji që nuk e shpjegon gjithçka me zë të lartë. Nuk është film që t’i jep të gjitha përgjigjet. E lë hapësirën bosh aty ku duhet. Dhe ndonjëherë, ajo hapësirë është më e rëndësishme se vetë përgjigjja.
Verdikti im: një komedi e errët me nerv
Lo dejamos acá ia del me një ide të fortë dhe e mbështjell me një ton që nuk kërkon të të pëlqejë me çdo kusht. Kjo më pëlqen. Ka humor, por jo rehati; ka dramë, por jo solemnitet të tepërt; ka aktorë që e mbajnë peshën e tekstit, pa e bërë gjithçka të duket e stisur. Për mua, filmi fiton pikërisht sepse nuk sillet si version i zbutur i vetvetes.
Nuk e prisja që do të më linte kaq shumë me mendime pas një kohe kaq të shkurtër. Dhe kjo, në një film 97-minutësh, është gjithmonë shenjë e mirë. Ia vlen, besoj, për këdo që kërkon një histori ku terapia, ambicia dhe absurdi takohen në të njëjtën dhomë. Pa zhurmë të tepërt. Pa komoditet.
Vlerësimi im është 4 nga 5 yje.
Pikat e forta
- Premisë e mprehtë dhe origjinale.
- Ton i paqëndrueshëm, por i qëllimshëm.
- Dy aktorë kryesorë me peshë.
- Dialogët mbajnë tensionin gjallë.
Pikat e dobëta
- Nuk i shërben çdo shikuesi që kërkon lehtësi.
- Rrezikon të duket i mbyllur për ata që duan ritëm më të shpejtë.
- Humori i errët mund të mos marrë frymë për të gjithë.
Ku mund ta shikoni
Yellowjackets, seriali që e bëri traumën të tingëllojë si mit
Kur një skuadër gjimnazistesh bie në errësirën e pyllit, historia nuk mbetet vetëm rrëfim mbijetese. Yellowjackets i kthen plagët e adoleshencës në thriller psikologjik, duke ndjekur njëkohësisht të mbijetuarat dhe jetën e tyre afro 25 vjet më vonë. Edhe sot, seriali mbetet i mprehtë, i çrregullt dhe çuditërisht i gjallë.
Lexo më tej
Crawlers: tmerri i një godine që nuk fle kurrë
Në Paradiso Palms, merimangat nuk janë thjesht bezdi; ato kthehen në kërcënim fizik, dhe ankthi i banorëve merr formën e një mbijetese të mbyllur brenda mureve të ndërtesës. Mua personalisht më tërhoqi ky konfigurim i thjeshtë, por i efektshëm: një film horror-thriller që nuk synon luks, por tension të shpejtë, të drejtpërdrejtë dhe pa shumë frymëmarrje.
The Devils: ekstaza, pushteti dhe rrënimi
Në Francën e vitit 1634, një prift karizmatik, një murgeshë e fiksuar dhe një aparat pushteti që gëlltit gjithçka përplasen në një stuhi morale që s’merr frymë lehtë. The Devils e kthen historinë në zjarr, me Ken Russell-in që e trajton institucionin si skenë krize dhe trupin si fushëbetejë. Mua personalisht, filmi më mbeti si një rrëmujë madhështore që nuk të lë rehat.
The Death of Robin Hood: një mit i plagosur
Robin Hoodi këtu nuk hyn më si figurë legjendare, por si burrë i rrënuar nga dhuna që ka lënë pas. Michael Sarnoski e zhvesh mitin nga romantizmi dhe e çon në një territor më të ashpër, ku aventura, drama dhe aksioni përplasen me fajin, plagën dhe mundësinë e shpëtimit.