The Death of Robin Hood: një mit i plagosur

Një histori shlyerjeje, jo një përrallë trimash

Përmbledhja zyrtare e vendos Robin Hoodin në një gjendje të rëndë: pas një jete krimi dhe vrasjesh, ai përballet me pasojat e veta dhe mbetet i plagosur rëndë pas një beteje që mendon se do të ishte e fundit. Në duart e një gruaje misterioze, atij i jepet një shans për shpëtim. Ky është një kthim i mençur i boshtit klasik. Në vend të grabitësit fisnik që sfidon pushtetin, kemi një njeri që duhet të përballet me pasqyrën e vet. Dhe kjo e ndryshon gjithçka.

Mua personalisht më pëlqen kur një film nuk e merr legjendën si të shenjtëruar, por si material të thyeshëm. Këtu aventura nuk duket si arratisje e pastër; ajo bart peshën e fajit. Aksioni nuk është zbukurim. Ai duket si vazhdim i dhunës që e ka ndërtuar këtë njeri dhe njëkohësisht si dëshmi se ai nuk di ende të jetojë ndryshe. Kjo është një zgjedhje e fortë tematike, sepse e kthen mitin në dramë morale, jo vetëm në spektakël periodik.

Michael Sarnoski e trajton zhanrin si plagë, jo si dekor

Michael Sarnoski, si regjisor, duket se e ka vendosur filmin në një terren ku zhanret nuk rrinë të ndara me kujdes, por përzihen me njëra-tjetrën. Aventurë, dramë, aksion: tre etiketa që zakonisht premtojnë ritëm dhe përplasje, por këtu, sipas vetë premisës, shërbejnë për të ndërtuar një gjendje më të zymtë dhe më intime. Nuk kemi një rrëfim që vetëm vrapon. Kemi një rrëfim që peshon.

Edhe kastingu e mbështet këtë ide. Hugh Jackman si Robin Hood e çon menjëherë figurën drejt një graviteti fizik dhe emocional; ai është tip aktori që mund ta mbajë në shpinë një rol të konsumuar nga historia, pa e bërë atë të duket i vjetër. Jodie Comer, si Sister Brigid, sjell premtimin e një pranie që mund të jetë më shumë se thjesht ndihmëse; vetë përshkrimi “gruaja misterioze” i jep personazhit një tension të domosdoshëm. Bill Skarsgård, Murray Bartlett dhe Noah Jupe e zgjerojnë botën përreth tij, duke e mbajtur filmin larg ndjesisë së një dueli të thjeshtë mes heroit dhe fatit. Kjo më duket zgjedhje e zgjuar. E thjeshtë, por e zgjuar.

Ku më ngjiti, ku më la pak pezull

Ajo që më tërheq më shumë te ky titull është mënyra si e trajton shpëtimin jo si dhuratë, por si provë. Një Robin Hood i plagosur, i ndjekur nga e shkuara, i detyruar të marrë një shans nga një figurë e paqartë, ka më shumë dramë sesa një hero që fiton nga vrulli. Dhe pikërisht aty filmi fiton identitet. Ai nuk përpiqet të jetë “Robin Hoodi që të gjithë e njohin”. Përkundrazi, ai e pyet pse ky njeri duhet ende të na interesojë kur lavdia ka rënë dhe plaga ka mbetur hapur.

Megjithatë, ky qasje sjell edhe rrezik. Një film i ndërtuar mbi rëndesë morale mund të humbasë energjinë që premton zhanri i aventurës. Kur premisa është kaq e ngarkuar me pendesë, ka gjithmonë mundësi që ritmi të bëhet më i ashpër se ç’duhet, ose që simbolika të mbingarkojë emocionin. Nuk po them se kjo ndodh patjetër; thjesht, nga vetë të dhënat, ky është terreni ku filmi mund të fitojë ose të pengohet. Dhe unë, duke e parë kështu, mbetem pak i kujdesshëm.

Për kë e ka këtë ton të ashpër

Ky nuk është titull për ata që kërkojnë një Robin Hood të lehtë, heroik dhe të pastër, me ritëm të hedhur dhe fitore të shpejta. Është më shumë për ata që e duan mitin kur ai thyhet dhe bëhet njerëzor. Për ata që e pranojnë një film aventurë-dramë si përballje me fajin, me trupin e lodhur dhe me mundësinë e dytë. Në një sallë kinemaje, ky lloj filmi zakonisht i ndan njerëzit: disa kërkojnë adrenalinë, të tjerë duan plagën poshtë armaturës. Këtu, plagë ka më shumë.

Nëse e shohim si paketë, The Death of Robin Hood Duket si një interpretim serioz, i zymtë dhe ambicioz i një figure që shumë rrallë lejohet të jetë e lodhur. Për mua, kjo është forca e tij më e madhe. Ai nuk e shet mitin. E vë në provë.

Verdikti im përfundimtar

Unë ia vlerësoj guximin për ta kthyer Robin Hoodin në një figurë të rraskapitur, të ndëshkuar dhe emocionalisht të ndërlikuar. Më pëlqen kur një film periodik nuk kënaqet me kostume dhe legjendë, por kërkon të gërmojë poshtë tyre, aty ku fshihet faji. Njëkohësisht, ndjej se pesha dramatike mund ta bëjë filmin pak të ashpër për ata që presin aventurë më të lehtë. Megjithatë, si ide dhe si ton, ai më bind më shumë sesa më lë indiferent. Në një fjalë: i plagosur, por me karakter.