Michael – mes mitit, skenës dhe njeriut

Një ikonë që s’mund të tregohet me gjysmë mase

Ka figura që, sapo hyjnë në kinema, nuk janë më thjesht personazhe: bëhen provë e aftësisë së vetë filmit për të mbajtur peshën e një miti. “Michael” i Antoine Fuqua-s vjen pikërisht me këtë barrë mbi supe. Nuk kemi të bëjmë me një dramë të zakonshme muzikore, por me një rrëfim për një nga artistët më me ndikim që ka njohur bota, një emër që prej kohësh i përket më shumë historisë kulturore sesa vetëm biografisë së një njeriu.

Që në vetë idenë e tij, filmi ngrihet mbi një terren delikat: si të tregosh një figurë kaq të njohur pa e zvogëluar në kronikë, por edhe pa e shndërruar në monument të ngrirë? Kjo është pyetja që e shoqëron “Michael” dhe që e bën menjëherë më interesant se një biopic i zakonshëm. Sepse këtu nuk kemi vetëm “jetën e Michael Jackson-it”, por një përpjekje për të kapur edhe atë që qëndron përtej muzikës.

Premisa: nga zbulimi i talentit te lindja e një ylli botëror

Përmbledhja zyrtare e vendos historinë në një trajektore të qartë: nga zbulimi i talentit të jashtëzakonshëm të Michael Jackson-it si pjesë udhëheqëse e Jackson Five, deri te shndërrimi i tij në artistin vizionar që ushqeu me ambicie kreative synimin për t’u bërë argëtuesi më i madh në botë. Në këtë rrugë, filmi premton të ndalet si te jeta jashtë skenës, ashtu edhe te disa prej performancave më ikonike të fazës së hershme solo.

Kjo qasje është e mençur, sepse e vendos theksin jo vetëm te fama, por te procesi i saj. Një histori e tillë zakonisht fiton kur nuk e trajton suksesin si mrekulli të rënë nga qielli, por si pasojë të talentit, disiplinës, marrëdhënieve familjare dhe një ambicieje që s’njeh pushim. Prania e personazheve si Joseph Jackson dhe Katherine Jackson tregon se filmi nuk do të kënaqet vetëm me dritat e skenës; ai kërkon të hyjë në rrënjët familjare dhe në formimin e një figure që i kapërceu kufijtë e kohës.

Regjia e Fuqua-s dhe tonin që pritet ta udhëheqë

Antoine Fuqua është një regjisor që shpesh e ndërton tensionin përmes përplasjes mes njeriut dhe presionit që e rrethon. Në një film si “Michael”, kjo përvojë mund të rezultojë shumë e vlefshme, sepse materiali vetë kërkon një dorë që di të menaxhojë energjinë, dramat familjare dhe madhështinë skenike pa e lënë njërën të përpijë tjetrën. Zhanri muzikë-dramë i jep hapësirë si emocioneve të brendshme, ashtu edhe spektaklit vizual e ritmik, ndaj suksesi do të varet nga balanca mes dy poleve: njeriut dhe ikonës.

Një film për Michael Jackson-in nuk mund të funksionojë vetëm si biografi lineare; ai ka nevojë për puls. Dhe këtu muzika nuk është dekor, por gjuhë narrative. Vetë përshkrimi zyrtar premton disa nga performancat më të njohura të fillimit të karrierës solo, çka e orienton filmin drejt një ndërtimi që duhet të jetë po aq emocional sa edhe kinetik. Nëse Fuqua arrin t’i japë ritëm skenave dhe t’i mbajë të lidhura me dimensionin personal të protagonistit, atëherë “Michael” mund të dalë përtej formulës së zakonshme të biopic-ut.

Kasti si urë mes figurës dhe njeriut

Një tjetër element që e bën projektin tërheqës është zgjedhja e kastit. Jaafar Jackson në rolin e Michael-it është, pa dyshim, figura qendrore që mban mbi vete gjithë kuriozitetin e publikut. Përballë tij, Colman Domingo si Joseph Jackson dhe Nia Long si Katherine Jackson sugjerojnë një bosht familjar të fortë, ndërsa Juliano Krue Valdi si Young Michael e vendos historinë në themelet e saj fillestare. Miles Teller si John Branca dhe KeiLyn Durrel Jones si Bill Bray e plotësojnë tablonë me figura që premtojnë peshë në strukturën dramatike.

Në filma të tillë, zgjedhja e aktorëve nuk është vetëm çështje ngjashmërie apo famë: është çështje pranie. A e bartin dot energjinë e një njeriu që ka hyrë në imagjinatën kolektive? A mund ta mbajnë dramën pa e zbehur ikonën? Këto janë pyetjet që çdo shikues do t’i ketë para se të hyjë në sallë, dhe që vetëm filmi mund t’i përgjigjet me vetë gjuhën e tij.

Për kë është ky film?

“Michael” është për ata që duan biografitë muzikore me ambicie më të madhe se thjesht rikrijimi i disa momenteve të famshme. Është për publikun që kërkon dramë familjare, ngritje artistike dhe një rrëfim që synon ta vendosë një ikonë në kontekst njerëzor. Po ashtu, do t’u flasë shikuesve që vlerësojnë filma të ndërtuar rreth performancës, ritmit dhe emocioneve që vijnë nga përplasja mes talentit dhe barrës së famës.

Nga ana tjetër, ata që presin një portret të ftohtë, të distancuar e minimalist, mund të mos gjejnë këtu atë që kërkojnë. Premisa vetë sugjeron një film të madh, të ndjeshëm dhe të ngarkuar me energji, një vepër që synon të ngrejë lart jo vetëm një artist, por edhe mitologjinë që e rrethon.

Verdikti im

“Michael” duket si një projekt me potencial të madh dhe me rrezik po aq të madh. Kur merresh me një figurë kaq të ndritshme, çdo zgjedhje bëhet vendimtare: toni, ritmi, kthjelltësia emocionale, mënyra si trajtohet fama dhe familja. Nga të dhënat që kemi, filmi premton të jetë një dramë muzikore e ndërtuar me seriozitet dhe adhurim për subjektin, pa e reduktuar atë vetëm në performancë.

Unë do ta shoh me një pritshmëri të lartë, sepse premisa është e fortë dhe ekipi krijues ka peshë. Nëse filmi arrin ta gjejë ekuilibrin mes spektaklit dhe intimitetit, atëherë mund të jetë një nga biopic-ët më të rëndësishëm muzikorë të viteve të fundit. Për tani, në letër, “Michael” meriton vëmendje të plotë.

Vlerësimi im: 4/5 yje

• Premisë e fuqishme dhe me potencial emocional
• Kombinim i natyrshëm mes muzikës dhe dramës
• Kast që ngjall kuriozitet të madh
• Rreziku kryesor: të mos bjerë në madhështi të ftohtë ose në thjeshtëzim