The Dog Stars: vetmia, sinjali dhe horizonti i fundit i shpresës

Një botë e zbrazur, një zë në radio

Ka histori që e mbajnë gjallë tensionin jo me shpërthime, por me boshllëk. The Dog Stars hyn pikërisht në atë territor të ftohtë e të ashpër, ku një njeri jeton i vetmuar në një hangar avionësh në Kolorado, i shoqëruar vetëm nga qeni i tij dhe një gunman të zymtë me të cilin ka krijuar një lloj aleance të çuditshme. Që në vetë premisën, filmi premton një botë të rrënuar nga pandemia dhe një jetë të mbijetuar në skajet e asaj që quajmë normalitet.

Është një nisje që flet shumë pa e ngritur zërin. Në vend të spektaklit të menjëhershëm, kemi izolim, pluhur, motorë të vjetër dhe një ndjenjë të thellë humbjeje. Dhe pikërisht aty, në këtë heshtje të ngarkuar, hyn elementi që e ndez narrativën: një transmetim i mistershëm në radio, i kapur teksa protagonisti po fluturon me Cessna-n e tij të vjetër. Prej atij çasti, filmi kalon nga mbijetesa e ngrirë në kërkim, nga rutinë e dhimbshme në një lloj aventure të brishtë drejt origjinës së një tingulli.

Kur thriller-i takon vetminë

Si film sci-fi, The Dog Stars nuk mbështetet te teknologjia e tepërt apo te botë ndërtuara me shkëlqim steril. Përkundrazi, zhanri duket i vendosur të shërbejë si kornizë për një dramë njerëzore që lind pas katastrofës. Kjo e afron filmin me thriller-in psikologjik po aq sa me aventurën post-apokaliptike: pyetja nuk është vetëm “çfarë është ai sinjal?”, por edhe “çfarë i bën një njeriu vetmia e zgjatur dhe shpresa e papritur?”.

Regjia e Ridley Scott-it, të paktën mbi bazën e këtyre të dhënave, duket e natyrshme për një material të tillë. Scott është një autor që di të punojë me hapësirën, rrezikun dhe ndjesinë e njeriut të vogël përballë një bote të madhe e të pandjeshme. Këtu, ai ka një terren ideal për të përzier tensionin me meditim, lëvizjen me heshtjen. Dhe kohëzgjatja prej 119 minutash sugjeron një ritëm të mjaftueshëm për të zhvilluar atmosferën pa e rënduar tepricën.

Çfarë premton kjo kastë e zgjedhur me kujdes

Një tjetër shtresë e rëndësishme është kasti. Jacob Elordi në rolin e Hig-ut mban mbi supe boshtin emocional të historisë; Margaret Qualley si Cima, Josh Brolin si Bangley, Guy Pearce si Pops, Allison Janney si Darlene dhe Benedict Wong si Aaron krijojnë një ansambël që nënkupton karaktere me peshë, jo thjesht figura funksionale. Edhe nga emrat e personazheve ndihet se filmi po kërkon individualitete të dallueshme në një botë ku njerëzit rrezikojnë të kthehen në hijet e njëri-tjetrit.

Premisa e dhënë nuk zbardh shumë, dhe kjo është në favor të filmit. Ka një farë elegance në mënyrën si historia premton pak, por nxit shumë: një burrë, një qen, një hangar, një pilot i vjetër, një transmetim radioje. Janë elemente të mjaftueshme për të krijuar një tension të brendshëm, pa pasur nevojë për shpjegime të gjata që do t’ia zbehnin misterin. Në këtë kuptim, filmi duket i ndërtuar mbi ekonominë e detajeve.

Për kë është ky film?

The Dog Stars është për shikuesit që duan sci-fi me nerv dramatik, jo me zbukurime të ftohta; për ata që kërkojnë thriller ku ankthi lind nga atmosfera dhe jo vetëm nga ndjekjet; dhe për publikun që i pëlqen aventurat e mbijetesës ku peizazhi bëhet personazh më vete. Nëse të tërheqin filmat që e shohin fundin e botës jo si spektakël, por si test i lidhjeve njerëzore, atëherë ky titull ka shumë gjasa të të flasë.

Po ashtu, ai mund t’u pëlqejë edhe atyre që e çmojnë një qasje më serioze ndaj fantashkencës, ku pyetjet ekzistenciale peshojnë po aq sa aksi i historisë. Këtu nuk kemi një botë që kërkon të të mahnisë me ngjyra; kemi një botë që kërkon të të mbajë të lidhur me pyetjen se çfarë mbetet nga njeriu kur gjithçka tjetër është rrënuar.

Verdikti: një film i ftohtë në sipërfaqe, i ngrohtë në thelb

Me një vlerësim TMDB prej 6.6/10 nga 275 vota, The Dog Stars hyn në territorin e titujve që nuk premtojnë komoditet, por as zbrazëti emocionale. Mbi letrën e të dhënave, ai duket si një film ambicioz në atmosferë, i shtyrë nga një ide e fortë dhe nga një kast që i jep ngjyrë kësaj bote të zymtë. Ridley Scott ka në dorë një material që, nëse ekzekutohet me disiplinë dhe ndjeshmëri, mund të prodhojë një thriller sci-fi me identitet të fortë.

Personalisht, e shoh si një projekt që më intriguon më shumë për tonin sesa për premisën e thjeshtë. Dhe kjo nuk është pak: kur një film arrin të të bëjë kurioz vetëm me hijen e historisë së tij, ka nisur punën me këmbën e duhur. Vlerësimi im: 3.5/5 yje.

• Zhanri: Sci-Fi, Thriller, Aventurë
• Regjia: Ridley Scott
• Kohëzgjatja: 119 minuta
• Vlerësimi TMDB: 6.6/10