Riverdale: kur qetësia e qytetit të vogël çan nën lëkurë
Riverdale doli në 2017 dhe e mori mitin e Archie-t e shokëve të tij, për ta kthyer në një dramë kriminale me humor të errët, mister dhe atmosferë të çuditshme. Nën fasadën e një qyteti “të rregullt”, seriali gërmon te ankthi, sekretet dhe prishja e pamjes së përsosur, duke mbetur ende sot një titull me identitet të vetin.
Një hyrje që të kap me kurth
Ka seriale që të ftojnë butë, dhe ka të tjera që të hedhin menjëherë në një botë ku qetësia është vetëm dekor. Riverdale, që doli më 26 janar 2017, i përket kësaj kategorie të dytë. Me një vështrim të ri, të guximshëm dhe shpesh subversiv mbi Archie, Betty, Veronica dhe miqtë e tyre, seriali e kthen njohjen e vjetër në një lojë të errët me identitete, sekrete dhe tension.
Edhe sot, pas përfundimit të tij si serial i mbyllur, Riverdale mbetet titull që ngjall kuriozitet pikërisht sepse nuk kënaqet me të zakonshmen. Ai e merr jetën e vogël të një qyteti dhe e shikon si një sipërfaqe të çarë, ku nën bardhësinë e fasadës vlojnë frika, çuditshmëria dhe hijet.
Çfarë premton historia pa e zbuluar shumë
Përmbledhja zyrtare e vendos menjëherë tonin: ngjarjet zhvillohen në të tashmen dhe ofrojnë një lexim të guximshëm të figurave të njohura, duke eksploruar surreales e jetës në qytet të vogël dhe errësirën që zien nën fasadën e Riverdale-it. Kjo është një premisë që nuk mbështetet vetëm te misteri, por te ideja se çdo gjë e dukshme në këtë botë ka një anë tjetër, më të ashpër dhe më të pakëndshme.
Në qendër janë Archie Andrews, Betty Cooper, Veronica Lodge, Jughead Jones, Cheryl Blossom dhe Kevin Keller, të sjellë nga KJ Apa, Lili Reinhart, Camila Mendes, Cole Sprouse, Madelaine Petsch dhe Casey Cott. Ky grup nuk funksionon thjesht si kast i një serie adoleshentësh; ai shërben si motor për të hapur plagë të vogla e të mëdha, për të ndërtuar marrëdhënie me tension dhe për të mbajtur gjallë misterin që e shtyn historinë përpara.
Regjia e një bote që nuk i beson qetësisë
Si krijim i Roberto Aguirre-Sacasa-s, Riverdale ka një identitet të qartë: nuk kërkon të jetë komod, por provokues. Përzierja e krimit, dramës dhe misterit i jep serialit një ritëm që lëviz mes zbulimit dhe shqetësimit, mes emocioneve rinore dhe errësirës që i mbivendoset çdo skene. Kjo përzierje zhanresh nuk është vetëm dekor; është mënyra si seriali e sheh vetë botën e tij.
Ajo që e dallon Riverdale-in është toni. Ai nuk sillet si dramë klasike e adoleshencës, as si mister i pastër procedural. Përkundrazi, shfaq një atmosferë ku e çuditshmja është normale dhe normalja duket gjithnjë paksa e rreme. Kjo e bën serialin të lëvizë në një terren të paqëndrueshëm, herë tërheqës, herë i tepruar, por pothuajse kurrë i pavlefshëm. Pikërisht kjo paqëndrueshmëri është edhe sharmi i tij më i madh.
Në një serial me 7 sezone dhe 137 episode, ambicia është e madhe dhe prandaj nuk është çudi që reagimet ndaj tij kanë qenë të ndara. Vlerësimi i IMDb-së 6.4/10 dhe 39 fitore me 82 nominime sipas IMDb-së tregojnë një titull që ka lënë gjurmë, por edhe ka nxitur debat. Ndërkohë, nota 8.4/10 në TMDB tregon se për një pjesë të publikut Riverdale ka funksionuar si përvojë e fortë, me energji, atmosferë dhe identitet të dallueshëm.
Pse mbetet i rëndësishëm edhe sot
Rëndësia e Riverdale-it sot nuk lidhet vetëm me faktin që u bë një fenomen i kohës së vet. Ai mbetet i rëndësishëm sepse e tregoi sa larg mund të shkojë një histori e njohur kur zhvishet nga pritshmëritë dhe rindërtohet me një kënd më të errët. Në një peizazh televiziv ku shumë seriale ngjasojnë me njëri-tjetrin, Riverdale e ruajti një fytyrë të veçantë: nganjëherë e çrregullt, por shpesh e paharrueshme.
Për publikun shqiptar dhe ballkanik, ku rrëfimet për komunitetin e vogël, thashethemin, fasadën morale dhe sekretet e fshehura kanë jehonë të njohur, seriali ka një rezonancë të veçantë. Jo sepse pasqyron drejtpërdrejt realitetin tonë, por sepse e shtyn deri në ekstrem atë ndjesi se nën sipërfaqen e qetë mund të ketë gjithmonë tension. Kjo e bën të lexohet edhe si një alegori e jetës në komunitet: të gjithë e njohin njëri-tjetrin, por askush nuk e njeh plotësisht errësirën e tjetrit.
Për kë është ky serial?
Riverdale i shkon më shumë atij shikuesi që kërkon atmosferë, mister dhe një dramë me nerv të fortë stilistik. Është për ata që pëlqejnë serialet ku zhanret përzihen dhe ku një qytet i vogël shndërrohet në skenë ankthi. Nuk është domosdoshmërisht për ata që duan realizëm të pastër ose ritëm të qetë; këtu ka gjithnjë një tepri të llogaritur, një lojë me tonalitete dhe një dëshirë për të qenë ndryshe.
Nëse e sheh si retrospektivë, Riverdale ia vlen edhe më shumë: jo si serial i përsosur, por si serial që guxoi ta marrë seriozisht të çuditshmen dhe ta përdorë atë si gjuhë tregimi. Në këtë kuptim, mbetet një titull që nuk harrohet lehtë.
Verdikti im
Riverdale është një serial që mund të të fitojë ose të të largojë, por rrallë të lë indiferent. Më pëlqen për atmosferën, për guximin tonal dhe për mënyrën si e kthen një botë të njohur në diçka më të errët e më të paqetë. Në tërësi, ai mbetet një nga ato tituj që kanë vlerë pikërisht sepse nuk u përpoqën të ishin të zakonshëm.
Vlerësimi im: 3.5/5 yje
- Forca: premisë e fortë dhe e dallueshme.
- Forca: atmosferë e errët që i shkon zhanrit.
- Forca: kast i njohur dhe i vendosur mirë në botën e serialit.
- Forca: identitet i qartë, edhe kur është i tepruar.
- Dobësia: toni shpesh lëkundet mes seriozitetit dhe ekstravagancës.
- Dobësia: jo gjithmonë i përshtatshëm për ata që duan realizëm të qëndrueshëm.
Pikat e forta
- Premisë e fortë dhe e dallueshme.
- Atmosferë e errët dhe intriguese.
- Kast i njohur dhe i vendosur mirë.
- Identitet i qartë stilistik.
Pikat e dobëta
- Toni luhatet shumë.
- Jo për ata që kërkojnë realizëm të pastër.
- Tepria stilistike mund të lodhë.
Ku mund ta shikoni
Platforma zyrtare në Kosovë, Shqipëri, Maqedoni të Veriut dhe Mal të Zi (JustWatch/TMDB). TitraShqip nuk hoston dhe nuk linkon video.
Shkruar mbi të dhëna faktike nga redaksia e TitraShqip. Shpreh opinionin e autorit dhe nuk përmban as nuk promovon burime për shikim apo shkarkim.
Artikulli i radhës
SPY×FAMILY: familja e rreme që mbetet e sinqertë
SPY×FAMILY doli më 9 prill 2022 dhe u kthye shpejt në një nga serialet anime më të dashura të viteve të fundit. Me një miks animacioni, aksioni, aventure dhe komedie, historia e një spiuni, një vrasëseje dhe një telepateje që shtiren si familje mbetet po aq tërheqëse sot, sepse flet për identitetin, besimin dhe jetën e dyfishtë.
Lexo më tej
Prisoners (2013) – kur ankthi bëhet sistem
Me ‘Prisoners’, Denis Villeneuve ndërton një thriller kriminal që nuk mjaftohet me misterin e rrëmbimit, por e kthen frikën në provë morale për çdo personazh. Filmi mbetet i rëndë, i ftohtë dhe i paharrueshëm, sepse pyet jo vetëm kush ka faj, por sa larg shkon njeriu kur besimi i thyhet.
The Lord of the Rings: The Two Towers – Klasik që rritet me kohën
Me The Two Towers, Peter Jackson e çoi trilogjinë në një territor edhe më të errët, më të madh dhe më emocional. Filmi doli më 18 dhjetor 2002 dhe mbeti si një nga ato vazhdime që jo vetëm e mbajnë ritmin e historisë, por e zgjerojnë botën me forcë të rrallë. Është aventurë epike, por edhe një provë se si pritja, ndarja dhe besnikëria mund të mbajnë peshë të madhe dramatike.
Me Before You: romancë e ëmbël, plagë e hapur
Disa filma romantikë mbeten për shkak të kimisë mes personazheve; disa të tjerë sepse prekin një nerv të ndjeshëm që s’harrohet lehtë. Me Before You, i cili doli në vitin 2016, e gjen forcën pikërisht aty: në përplasjen mes dëshirës për të jetuar dhe të drejtës për të zgjedhur jetën që ke.