Supergirl: udhëtimi i ashpër i Kara Zor-El në hapësirë
Me daljen e saj më 24 qershor 2026, Supergirl solli një version më të sertë dhe më të vetmuar të Kara Zor-El, të shtyrë drejt një aleance të pazakontë në një udhëtim hakmarrjeje dhe drejtësie. Filmi i Craig Gillespie-t ndërthur aksionin, aventurën dhe sci-fi-në me një kast që e mban peshën e botës kozmike mbi supe.
Një Supergirl më e ashpër, më e ftohtë, më e vetmuar
Supergirl doli më 24 qershor 2026 dhe e vendosi Kara Zor-El-in në një terren shumë më të ashpër nga sa e pret zakonisht publiku kur dëgjon këtë emër. Kur një kundërshtar i pamëshirshëm i afrohet tepër jetës së saj, ajo detyrohet të bashkohet me një shoqërues të papritur dhe të hyjë në një udhëtim ndër yje për hakmarrje dhe drejtësi. Mua personalisht më duket se ky këndvështrim e largon personazhin nga formula e thjeshtë e heroit të ndritshëm. Dhe kjo e bën më interesante.
Filmi është aksion, aventurë dhe sci-fi, me kohëzgjatje 108 minuta, pra mban ritëm të shpejtë dhe synon një histori të përqendruar, pa shumë frymëmarrje anësore. Një pritje e përzier. Nuk është lloj titulli që kërkon t’i marrë të gjithë me vete menjëherë. Por as nuk kalon pa diskutim.
Për publikun shqiptar, kjo ka një tërheqje të veçantë sepse Supergirl mbetet një emër i njohur edhe për ata që nuk ndjekin çdo degëzim të universit DC. Në Prishtinë, Tiranë apo Shkup, filma të tillë zakonisht peshohen jo vetëm nga efektet, por edhe nga ajo nëse personazhi arrin të të futet nën lëkurë dhe të mbetet aty. Këtu, qendra nuk është vetëm superfuqia. Është plagë, zgjedhje dhe barrë personale.
Craig Gillespie dhe kasti që e mban barrën e historisë
Filmin e ka drejtuar Craig Gillespie, një emër që njihet për vëmendjen ndaj personazheve me tension të brendshëm dhe energji paksa të çrregullt. Këtu ai ka në dorë një rrëfim më të errët, ku militeti i hapësirës duhet të ecë bashkë me ndjeshmërinë e një heroine që nuk po ecën me dëshirë drejt betejës. Kjo është pika ku filmi fiton ose humb. Dhe unë prirrem të mendoj se ky është thelbi i tij.
Milly Alcock luan Kara Zor-El / Supergirl, dhe mbi të bie barra për të dhënë jo vetëm forcën, por edhe ngurrimin, dhimbjen dhe kokëfortësinë e personazhit. Kast i fortë, pa diskutim. Ky është një kast që kombinon emra të njohur me figura më pak të ekspozuara, dhe për një film të këtij lloji kjo mund të funksionojë si ekuilibër i mirë. Më pëlqen kjo përzierje, sepse nuk e lë gjithçka në një yll të vetëm.
Jason Momoa si Lobo është nga ato zgjedhje që menjëherë të ngacmojnë kureshtjen e publikut. Pa hyrë në hollësi të panevojshme, prania e tij zakonisht sjell një energji më të zhurmshme, më trupore dhe më të drejtpërdrejtë, e cila e ndryshon menjëherë ritmin e çdo skene. Krahas kësaj, David Krumholtz dhe Emily Beecham i japin historisë një mbështetje që mund ta zgjerojë botën familjare dhe mitologjike të Kara-s. Për këtë arsye, filmi nuk është thjesht një kthim i një figure komike. Është një provë për ta bërë atë të ndihet e gjallë në ekran.
Në planin e përgjithshëm, Supergirl mbetet titull që do të tërheqë sidomos ata që kërkojnë një blockbuster me ton më serioz dhe me përplasje më personale. Dhe nëse dikujt i pëlqen të shohë si një heroinë e famshme përballet me një udhëtim të dhimbshëm, jo me lavdi të gatshme, ky film ka ç’t’i thotë. Në familjet tona, kur ndizet një film i tillë, gjithmonë del ai pyetja e zakonshme: “A është thjesht aksion apo ka edhe histori?” Këtu, përgjigjja duket më afër së dytës.
Ku mund ta shikoni
Platforma zyrtare në Kosovë, Shqipëri, Maqedoni të Veriut dhe Mal të Zi (JustWatch/TMDB). TitraShqip nuk hoston dhe nuk linkon video.
Shkruar mbi të dhëna faktike nga redaksia e TitraShqip. Shpreh opinionin e autorit dhe nuk përmban as nuk promovon burime për shikim apo shkarkim.
Artikulli i radhës
White Collar: kur mashtrimi bëhet aleat i drejtësisë
Seriali “White Collar” doli më 23 tetor 2009 dhe mbeti një nga ato drama krimi që e ndërton tensionin me elegancë, jo me zhurmë. Me Jeff Eastin në krye dhe një dyshe qendrore të fortë, ai ende tingëllon i freskët për publikun që pëlqen lojën e mendjes, ritmin dhe personazhet me hije.
Lexo më tej
The Housemaid: thrilleri i ri i Paul Feig që e kthen shtëpinë në kurth
Në “The Housemaid”, një punë që duket si shpëtim për Millie Calloway shndërrohet shpejt në një lojë të rrezikshme me sekretet, skandalin dhe pushtetin në qendër. Filmi i Paul Feig, me Sydney Sweeney dhe Amanda Seyfried, doli më 18 dhjetor 2025 dhe hyn në territorin e misterit psikologjik me ritëm të tensionuar.
Si gaboi David Zaslav për ‘Coyote vs. Acme’
Tre vjet pasi Warner Bros. e la në sirtar si humbje tatimore, ‘Coyote vs. Acme’ është kthyer në surprizë të arkave, me më shumë se 100 milionë dollarë në botë sipas Variety. Rasti po e vë nën lupë vendimin e David Zaslavit dhe llogaritë e gabuara mbi tregun për një komedi të Looney Tunes.
White Collar: kur mashtrimi bëhet aleat i drejtësisë
Seriali “White Collar” doli më 23 tetor 2009 dhe mbeti një nga ato drama krimi që e ndërton tensionin me elegancë, jo me zhurmë. Me Jeff Eastin në krye dhe një dyshe qendrore të fortë, ai ende tingëllon i freskët për publikun që pëlqen lojën e mendjes, ritmin dhe personazhet me hije.