‘The Flight’ sjell betejën e familjeve të viktimave për drejtësi

Dhimbja që nuk mbyllet me një lajm të shkurtër

Që në qasje, “The Flight” duket se i kundërvihet mënyrës si lajmet e mëdha konsumohen shpesh me nxitim, sikur një tragjedi të përfundojë sapo të mbyllet edicioni i mbrëmjes. Këtu, familjet janë në qendër, dhe kërkesa e tyre për përgjegjësi merr peshën që zakonisht e humbim kur flasim për “viktima” si numra të ftohtë. Kjo më duket zgjedhje e zgjuar. E njerëzishme. E dhimbshme.

Hollywood Reporter e përshkruan filmin si një vështrim që shkon përtej shifrave të humbjeve për të humanizuar të dashurit e humbur. Pikërisht aty qëndron forca e këtij dokumentari: ai nuk kërkon vetëm të informojë, por të kujtojë se pas çdo raporti zyrtar ka familje që jetojnë me një boshllëk të përditshëm, të cilin asnjë deklaratë nuk e mbush dot. Dhe kjo, besoj, ia jep filmit një peshë morale që rri gjatë.

Pse kjo histori flet edhe për ne

Edhe pse ngjarja lidhet me një tragjedi konkrete ndërkombëtare, tema e saj nuk ndihet e largët për publikun shqiptar apo ballkanik. Ne e njohim mirë atë ndjesi kur familjet kërkojnë llogari, kur të afërmit nuk kënaqen me versione të thata zyrtare dhe kur dhimbja private kthehet në këmbëngulje publike. Në Tiranë, Prishtinë ose Shkup, ky është një instinkt që kuptohet menjëherë. Nuk ka nevojë për përkthim.

Mua më ngacmon edhe fakti që dokumentari vjen si debutim i Mardookhit në metrazh të gjatë. Kjo shpesh sjell një energji më personale, më pak të ftohtë, dhe në raste të tilla regjisori nuk fshihet pas temës, por hyn në të me një ndjeshmëri që e bën rrëfimin më të drejtpërdrejtë. Sipas Hollywood Reporter, filmi ka pikërisht këtë synim: ta largojë shikuesin nga rehati e distancës. Dhe funksionon sepse nuk e lë tragjedinë të bëhet sfond.

Çfarë mbetet pas debutimit në Vancouver

Premiera në Vancouver e vendos “The Flight” në një qark festiv ku dokumentarët shpesh matin forcën e tyre jo me bujë, por me mënyrën si i detyrojnë shikuesit të rishikojnë atë që mendojnë se e dinë. Këtu pritet të peshojë jo vetëm tema, por edhe aftësia e filmit për ta mbajtur vëmendjen te përpjekja e familjeve për drejtësi, pa rënë në patetizëm. Ky ekuilibër është i vështirë. Dhe i çmuar.

Për publikun tonë, “The Flight” mund të lexohet edhe si një kujtesë se kinemaja dokumentare ka ende fuqi të merret me plagë reale, pa dekor dhe pa zhurmë të tepërt. Nëse një film arrin t’i bëjë njerëzit të ndalen një çast, të mendojnë për përgjegjësinë dhe për jetët që shuhen pas titujve, atëherë ai ka bërë më shumë se të rrëfejë një ngjarje. Ka hapur një bisedë që nuk duhet të mbyllet shpejt.

Burimi: Hollywood Reporter