“The Help” 15 vjet më pas: drama që mbetet e rëndë dhe aktuale
Kur “The Help” doli më 9 gusht 2011, ajo solli në qendër tre gra që jetonin në hije të një qyteti të ndarë nga racat dhe klasat. Sot, 15 vjet më vonë, filmi mbetet një dramë e fuqishme për dinjitetin, heshtjen dhe çmimin e së vërtetës. Për publikun shqiptar, është edhe një kujtesë se filmat e mirë nuk plaken lehtë.
Më 9 gusht 2011, “The Help” doli si një dramë që e ktheu shikimin drejt jetës së përditshme të grave zezake në Jackson, Mississippi, dhe marrëdhënieve të tyre të detyruara me familjet e bardha për të cilat punonin. Filmi, me regji të Tate Taylor, mbështetej te historia e Aibileen Clark, Minny Jackson dhe Eugenia “Skeeter” Phelan, tri figura që ndërthuren rreth një bote ku puna, heshtja dhe përçmimi social rrinin pranë njëra-tjetrës. Mua personalisht më duket ky tip filmi që të mbetet në mendje jo nga efekti, por nga pesha morale. Dhe pesha këtu është e madhe.
Me kohëzgjatje 146 minuta dhe zhanër dramë, “The Help” erdhi me një kast të fortë: Emma Stone si Skeeter Phelan, Viola Davis si Aibileen Clark, Octavia Spencer si Minny Jackson, Bryce Dallas Howard si Hilly Holbrook, Jessica Chastain si Celia Foote dhe Ahna O’Reilly si Elizabeth Leefolt. Vlerësimet e tij e tregojnë qartë rezonancën e gjerë: 8.2/10 në TMDb, 8.1/10 në IMDb, 75% në Rotten Tomatoes dhe 62/100 në Metacritic. Filmi fitoi edhe një Oscar dhe grumbulloi 79 fitore e 121 nominime gjithsej. Nuk është pak. Sidomos për një dramë që nuk kërkon të bërtasë për të lënë gjurmë.
Tre gra, një qytet, shumë heshtje
Forca e “The Help” qëndron te mënyra si i bashkon tri këndvështrime të ndryshme pa e humbur kurrë tensionin emocional. Aibileen është gruaja që ka rritur fëmijë të bardhë, por e ka humbur djalin e saj; Minny është e drejtpërdrejtë dhe shpesh përplaset me punëdhënësit; Skeeter, e kthyer në shtëpi pas universitetit, kërkon të kuptojë pse kujdestarja e saj e dikurshme është zhdukur. Kjo nuk është vetëm histori personale. Është rrëfim për një rend shoqëror ku njerëzit mbahen “në distancë” sepse ndarja racore është rregull i pashkruar.
Në këtë pikë filmi bëhet interesant edhe për publikun shqiptar, sidomos për shikuesit në Tiranë, Prishtinë apo Shkup që i pëlqejnë dramat me karaktere të shkruara mirë dhe me konflikt moral të qartë. Ne jemi mësuar shpesh të shohim histori familjare, tranzicion, ose përplasje brezash; “The Help” sjell një tjetër lloj tensioni, më të ftohtë, më të heshtur, por po aq të ashpër. Ka një mënyrë të veçantë për të treguar se si poshtërimi mund të vishet me mirësjellje. Dhe kjo godet fort.
Pse mbetet i rëndësishëm pas 15 vjetësh
Pas një dekade e gjysmë, filmi mbetet i rëndësishëm sepse flet për punën e padukshme, për gratë që mbajnë shtëpi të tëra mbi supe dhe për rrezikun që sjell kur e vërteta thuhet me zë. Tate Taylor e ndërton historinë në një mënyrë të qartë dhe të qasshme, ndërsa kasti e mban të gjallë edhe aty ku materiali mund të rrezikonte sentimentalizmin. Viola Davis dhe Octavia Spencer i japin filmit një gravitet që nuk e harron lehtë. Unë nuk e prisja që një dramë kaq e gjatë të kalonte me kaq forcë emocionale.
Për mua, arsyeja pse “The Help” ia vlen të rishikohet sot është pikërisht kjo: sepse nuk mbështetet vetëm te periudha historike, por te ndjesia e vazhdueshme e padrejtësisë. Edhe kur shikuesi e di se ku po shkon historia, filmi vazhdon të funksionojë nga marrëdhëniet mes personazheve, nga aktorët dhe nga mënyra si një komunitet i tërë ndërtohet mbi dallime që duken të zakonshme, por janë thellësisht të dhunshme. Në një familje shqiptare ku shpesh drama ndiqet bashkë, në heshtje e me komentet që lindin gjatë filmit, ky është një titull që të lë bisedë edhe pas fundit. Dhe kjo, sot, është ende shumë.
Shkruar mbi të dhëna faktike nga redaksia e TitraShqip. Shpreh opinionin e autorit dhe nuk përmban as nuk promovon burime për shikim apo shkarkim.
Artikulli i radhës
High School DxD: fantazia e zhurmshme që nuk u zbeh
Në vitin 2012, High School DxD doli si një përzierje e çrregullt, por shumë e vetëdijshme, mes fantazisë demonike, aksionit dhe komedisë së hapur. Seriali e nisi historinë e Issei Hyodo-s me një kthesë brutale dhe, pavarësisht tonit provokues, mbeti një titull që i foli fort publikut që kërkon ritëm, energji dhe botë anime-je pa frena.
Lexo më tej
High School DxD: fantazia e zhurmshme që nuk u zbeh
Në vitin 2012, High School DxD doli si një përzierje e çrregullt, por shumë e vetëdijshme, mes fantazisë demonike, aksionit dhe komedisë së hapur. Seriali e nisi historinë e Issei Hyodo-s me një kthesë brutale dhe, pavarësisht tonit provokues, mbeti një titull që i foli fort publikut që kërkon ritëm, energji dhe botë anime-je pa frena.
“C'era una volta il West”: westerni i madh i Leone-s mbetet i gjallë
Kur hekurudha çan shkretëtirën e Arizonës dhe Jill mbërrin në Flagstone për të nisur jetë të re, Sergio Leone e kthen Perëndimin e Vjetër në një skenë të zymtë, të ngadaltë dhe elektrizuese. “C'era una volta il West” doli më 21 dhjetor 1968 dhe sot lexohet si klasik që ende flet për pushtetin, dhunën dhe fundin e një bote.
“Trainspotting” mbetet i freskët edhe pas 30 vjetësh
Kur doli në 1996, “Trainspotting” solli në ekran një Edinburgh të ashpër, të shpejtë dhe pa zbukurime. Filmi i Danny Boyle, me Ewan McGregor, Ewen Bremner dhe Robert Carlyle, ndjek Mark Rentonin dhe miqtë e tij në një rrugë të mbushur me varësi, humbje dhe arratisje të rreme. Edhe sot, ai flet fort për publikun shqiptar.