High School DxD: fantazia e zhurmshme që nuk u zbeh
Në vitin 2012, High School DxD doli si një përzierje e çrregullt, por shumë e vetëdijshme, mes fantazisë demonike, aksionit dhe komedisë së hapur. Seriali e nisi historinë e Issei Hyodo-s me një kthesë brutale dhe, pavarësisht tonit provokues, mbeti një titull që i foli fort publikut që kërkon ritëm, energji dhe botë anime-je pa frena.
Kur një serial nis me një djalosh gjimnazist, një takim të parë që shkon tmerrësisht keq dhe një ringjallje si demon, nuk ke të bësh me një rrëfim të turpshëm për ta harruar shpejt. High School DxD doli më 6 janar 2012 dhe, që atëherë, u vendos në atë cep të zhurmshëm të anime-së ku aksioni, fantazia dhe komedia ecin bashkë pa kërkuar shumë ndjesë. Për publikun shqiptar që e ka ndjekur kulturën anime me këmbëngulje, ky është një titull që nuk është thjesht “i njohur”; është një nga ato seriale që ka mbetur në bisedat e fansave pikërisht sepse e çon lojën deri në skaj. Mua personalisht, kjo lloj guximi narrativ më kujton se sa shumë ndikon ritmi i një premisë së fortë. Dhe ai ritëm këtu nuk mungon.
Seriali hyn në territorin e animacionit, aksionit, aventurës, komedisë dhe sci-fi & fantazisë, me një premisë që e vendos menjëherë konfliktin në qendër: Issei Hyodo, një gjimnazist i zakonshëm dhe i pafat, përfundon i vrarë nga një engjëll i rënë dhe më pas ringjallet si demon nga Rias Gremory. Që aty, loja mes demonëve dhe engjëjve bëhet boshti i gjithçkaje. Struktura është e ndërtuar për të lëvizur shpejt. Dhe pikërisht kjo e bën serialin tërheqës për shikuesit që duan përzierje adrenalinë-shaka, jo dramë të rëndë dhe të zgjatur.
Një serial që e ndërton identitetin me ritëm dhe teprim
Me katër sezone dhe 49 episode gjithsej, High School DxD nuk e mbështet ekzistencën e vet vetëm te skenat e aksionit apo te elementi fantastik; ai i lidh këto me një vetëdije të qartë për tonin e vet. Personazhi kryesor, i interpretuar nga Yūki Kaji, mbetet motor i kaosit emocional dhe komik, ndërsa Rias Gremory, me zërin e Yōko Hikasa, i jep serialit një prani që e mban botën e historisë më të organizuar nga sa duket në sipërfaqe. Këto role vokale janë të rëndësishme, sepse në anime shpesh zëri është gjysma e karakterit. Dhe pikërisht aty kjo spikat fort, sepse vlerësimi 8.5/10 në TMDB, i mbështetur nga mbi dy mijë vota, tregon se seriali nuk mbeti vetëm një kuriozitet sezonal, por gjeti një audiencë të qëndrueshme.
Edhe IMDb e vërteton: 7.5/10. Për mua, kjo ka rëndësi sidomos sot, kur shumë seri kalojnë shpejt dhe harrohen edhe më shpejt. High School DxD mbetet sepse e di çfarë do të jetë: i ekzagjeruar, i zhurmshëm, plot energji dhe pa pretendime për t’u dukur më i rregullt seç është.
Pse mbetet me peshë edhe sot
Për publikun shqiptar, sidomos për atë që e njeh anime-n nga diskutimet në Prishtinë, Tiranë apo Shkup, ky serial ka një lloj reputacioni që nuk fshihet lehtë. Është një titull që ose të kap menjëherë, ose të shtyn mënjanë me buzëqeshje skeptike. Pikërisht aty qëndron interesimi i tij: nuk kërkon të jetë i butë, por as i zbrazët; e ndërton identitetin mbi përplasjen mes humorit, erotikës së hapur dhe betejave fantastike, gjë që e bën lehtësisht të dallueshëm edhe pas 14 vjetësh.
Fakti që seriali ka përfunduar, sipas statusit të tij, e kthen shikimin e sotëm në një lexim retrospektiv. Mund të lexohet si dëshmi e një epoke anime-je që s’e kishte frikë teprinë, sepse absurditetin e përdorte si pjesë të hijeshisë së vet, jo si mangësi. Një shenjë kohe, pa dyshim. Dhe kjo, në fund, është arsye e mjaftueshme që të mbetet në kujtesë.
Ku mund ta shikoni
Platforma zyrtare në Kosovë, Shqipëri, Maqedoni të Veriut dhe Mal të Zi (JustWatch/TMDB). TitraShqip nuk hoston dhe nuk linkon video.
Shkruar mbi të dhëna faktike nga redaksia e TitraShqip. Shpreh opinionin e autorit dhe nuk përmban as nuk promovon burime për shikim apo shkarkim.
Artikulli i radhës
Ben-Hur: përplasja e epikës me besimin
Në “Ben-Hur” një miqësi e dikurshme kthehet në plagë, ndërsa ambicia, pushtimi dhe hakmarrja e shtyjnë historinë përpara me një gravitet që ende ndihet i madh. Filmi i William Wyler-it e ndërton botën e Judesë së lashtë si një skenë ku nderi, dhimbja dhe besimi përplasen pa mëshirë. Mua personalisht më mbajti pikërisht kjo madhështi e ftohtë, jo vetëm spektakli.
Lexo më tej
Pride & Prejudice, 21 vjet më pas: kur krenaria dhe ndjeshmëria mbeten të gjalla
“Pride & Prejudice” i Joe Wright doli më 16 shtator 2005 dhe mbetet një nga përshtatjet më të dashura të Jane Austen. Me Keira Knightley dhe Matthew Macfadyen në qendër, filmi e kthen historinë e Elizabeth Bennet dhe Mr. Darcy në një dramë romantike që nuk plaket lehtë. Edhe sot, ai vazhdon të flasë fort për familjen, klasën dhe zgjedhjet që bëhen nën presion.
Dallas Buyers Club: filmi që e bëri sëmundjen, paragjykimin dhe mbijetesën një goditje të drejtpërdrejtë
Në vitin 2013, Dallas Buyers Club doli si një dramë historike e ashpër, e ndërtuar mbi historinë e Ron Woodroof, një njeri krejt larg heroit klasik. Filmi i Jean-Marc Vallée-s, me Matthew McConaughey dhe Jared Leto në qendër, mbeti i paharruar për mënyrën si e trajtoi HIV/AIDS-in, paragjykimin dhe instinktin e mbijetesës.
“The Help” 15 vjet më pas: drama që mbetet e rëndë dhe aktuale
Kur “The Help” doli më 9 gusht 2011, ajo solli në qendër tre gra që jetonin në hije të një qyteti të ndarë nga racat dhe klasat. Sot, 15 vjet më vonë, filmi mbetet një dramë e fuqishme për dinjitetin, heshtjen dhe çmimin e së vërtetës. Për publikun shqiptar, është edhe një kujtesë se filmat e mirë nuk plaken lehtë.