Dallas Buyers Club: filmi që e bëri sëmundjen, paragjykimin dhe mbijetesën një goditje të drejtpërdrejtë
Në vitin 2013, Dallas Buyers Club doli si një dramë historike e ashpër, e ndërtuar mbi historinë e Ron Woodroof, një njeri krejt larg heroit klasik. Filmi i Jean-Marc Vallée-s, me Matthew McConaughey dhe Jared Leto në qendër, mbeti i paharruar për mënyrën si e trajtoi HIV/AIDS-in, paragjykimin dhe instinktin e mbijetesës.
Një histori që nuk të lë rehat as sot
Kur Dallas Buyers Club doli më 1 nëntor 2013, ai nuk erdhi si një dramë e zakonshme me ndjeshmëri të butë, por si një film që të fut drejt e në përplasje me frikën, trupin dhe turpin shoqëror. Një histori tronditëse. Pikërisht për këtë arsye ai mbetet i fortë edhe sot: nuk kërkon mëshirë, por përballje të drejtpërdrejtë, ndërsa Jean-Marc Vallée e drejton me dorë të qetë, por me një nerv të mprehtë që i jep peshë çdo skene.
Mua personalisht më duket se pikërisht ky ekuilibër e mban filmin larg melodramës së lehtë dhe e shtyn drejt një realizmi të ashpër, ku çdo vendim ka peshë dhe çdo fytyrë mban një plagë të vetën. Në Prishtinë a Tiranë, ku publiku shpesh lidhet fort me historitë e njeriut të zakonshëm të shtyrë në kufi, ky film gjen një terren emocional shumë të njohur.
McConaughey, Leto dhe një ansambël që e mbajnë ritmin të ashpër
Në qendër qëndron Matthew McConaughey si Ron Woodroof, një rol që e ktheu figurën e tij në bosht të të gjithë filmit. Prania e Garner-it dhe Leto-s mbetet e mprehtë. Filmi zgjat 117 minuta, dhe nuk i shpërdoron. Çdo skenë është ndërtuar që të shtyjë përpara konfliktin mes frikës, interesit dhe solidaritetit, ndërsa McConaughey dhe Leto mbeten në qendër të kujtesës së filmit, sepse të dy krijojnë figura që nuk kërkojnë simpati të lehtë. I ashpër, i papërshtatshëm, kundërshtues. Kjo është edhe arsyeja pse Dallas Buyers Club ka mbetur i pranishëm në diskutimet për filmat e asaj dekade: ai e trajton një çështje shëndetësore si çështje njerëzore, shoqërore dhe morale, jo thjesht si sfond historie.
Pse ky film mbetet i rëndësishëm për publikun shqiptar
Për publikun shqiptar, filmi është interesant jo vetëm si rrëfim amerikan mbi HIV/AIDS-in, por si kujtesë e mënyrës si paragjykimi mund të bëhet po aq vdekjeprurës sa sëmundja vetë. Njëri hyn si burrë i ashpër, i papërshtatshëm dhe plot kundërshti; tjetri shfaqet si një prani që i jep filmit ndjeshmëri të rrallë, duke e ruajtur dhimbjen të zhveshur, pa e zbukuruar, ndërsa në një rajon ku familja, fjala e keqe dhe stigma peshojnë ende rëndë, Dallas Buyers Club flet me një gjuhë që kuptohet lehtë edhe pa e njohur mirë Amerikën e viteve ’80. Ai e vendos njeriun përballë një sistemi që e ngushton zgjedhjen, dhe kjo përplasje ndihet shumë afër edhe këtu; vlerësimet e larta, me 7.9 në TMDb, 7.9 në IMDb, 92% në Rotten Tomatoes dhe 77 në Metacritic, tregojnë pranim të gjerë kritik e publik. Filmi mori edhe 3 Oscar, ndërsa në total numëroi 85 fitore dhe 88 nominime sipas IMDb. Unë nuk e shoh si film që kërkon t’i pëlqejë të gjithëve; e shoh si film që të sfidon. Dhe pikërisht për këtë ia vlen të shihet sot, si klasik modern i dhimbjes, dinjitetit dhe rezistencës.
Shkruar mbi të dhëna faktike nga redaksia e TitraShqip. Shpreh opinionin e autorit dhe nuk përmban as nuk promovon burime për shikim apo shkarkim.
Artikulli i radhës
It's a Wonderful Life: një Krishtlindje që s’plaket
Në Bedford Falls, një njeri i zakonshëm mban mbi shpinë peshën e gjithë qytetit, dhe pikërisht aty nis forca e It’s a Wonderful Life. Frank Capra e kthen një krizë personale në një meditim të ngrohtë për borxhin moral, komunitetin dhe vlerën e një jete që shpesh merret si e mirëqenë. Mua personalisht, filmi më mbeti si kujtesë e hidhur dhe e bukur njëherësh.
Lexo më tej
“The Help” 15 vjet më pas: drama që mbetet e rëndë dhe aktuale
Kur “The Help” doli më 9 gusht 2011, ajo solli në qendër tre gra që jetonin në hije të një qyteti të ndarë nga racat dhe klasat. Sot, 15 vjet më vonë, filmi mbetet një dramë e fuqishme për dinjitetin, heshtjen dhe çmimin e së vërtetës. Për publikun shqiptar, është edhe një kujtesë se filmat e mirë nuk plaken lehtë.
High School DxD: fantazia e zhurmshme që nuk u zbeh
Në vitin 2012, High School DxD doli si një përzierje e çrregullt, por shumë e vetëdijshme, mes fantazisë demonike, aksionit dhe komedisë së hapur. Seriali e nisi historinë e Issei Hyodo-s me një kthesë brutale dhe, pavarësisht tonit provokues, mbeti një titull që i foli fort publikut që kërkon ritëm, energji dhe botë anime-je pa frena.
“C'era una volta il West”: westerni i madh i Leone-s mbetet i gjallë
Kur hekurudha çan shkretëtirën e Arizonës dhe Jill mbërrin në Flagstone për të nisur jetë të re, Sergio Leone e kthen Perëndimin e Vjetër në një skenë të zymtë, të ngadaltë dhe elektrizuese. “C'era una volta il West” doli më 21 dhjetor 1968 dhe sot lexohet si klasik që ende flet për pushtetin, dhunën dhe fundin e një bote.