V/H/S/Mixtape e çon horrorin te skena e koncertit
Më 9 tetor 2026 doli V/H/S/Mixtape, kapitulli më i ri i antologjisë së njohur horror, që këtë herë e kthen frikën në ritëm, zhurmë dhe pamje të copëzuara. Me mizanskenë të mbushur me “cursed music videos”, performanca të tmerrshme dhe found footage, filmi kombinon muzikën me terrorin në një format që nuk lë hapësirë për frymëmarrje.
Më 9 tetor 2026 doli V/H/S/MixtapeNjë film horror, muzikor dhe thriller me metrazh 98 minuta, që e shtyn antologjinë drejt një territori më të çuditshëm se zakonisht: videoklipe të mallkuara, performanca të frikshme dhe pamje të gjetura që e mbajnë tensionin në lëvizje të vazhdueshme. TMDB e ka vlerësuar me 4.7/10 nga 31 vota, ndërsa IMDb shënon 6.7/10; Rotten Tomatoes qëndron në 53%. Është një titull që mbërriti tashmë në ekran dhe që e ndërton identitetin e vet mbi idenë e thjeshtë, por thumbuese: press play, pray it stops.
Filmi është i ndërtuar si një koleksion i çrregullt frike, ku muzika nuk shërben si shpëtim, por si nxitës i katastrofës. Kjo e bën menjëherë të dallueshëm brenda serisë V/H/SE cila prej vitesh e ka jetuar horrorin përmes fragmentit, kaosit dhe formatit të “found footage”. Mua personalisht më duket se ideja e një mixtape-i të mallkuar ka një zgjuarsi të ftohtë: e merr nostalgjinë e një objekti të zakonshëm dhe e kthen në kërcënim. Dhe pikërisht aty filmi fiton terren.
Një antologji ku muzika bëhet instrument frike
Përmbledhja zyrtare e vendos qartë tonin: “blood-soaked collection of cursed music videos, terrifying performances, and found footage.” Nuk ka nevojë për shumë shtesa, sepse vetë struktura tregon çfarë synon filmi — një varg copash që ndërthuren me energjinë e klipit dhe me nervin e horrorit. Ky është një miks i pazakontë, madje paksa i rrezikshëm, sepse muzika zakonisht premton ritëm dhe kënaqësi, ndërsa këtu shndërrohet në alarm. Është një lojë e bukur me pritshmëritë. Dhe e ndjej se funksionon më mirë kur shikuesi hyn i papërgatitur.
Ekipi krijues e bën këtë eksperiment edhe më kurioz. David Moreau, Renee Zhan dhe RZA janë të listuar si regjisorë/krijues, dhe ky kombinim vetë sugjeron një përzierje sensibilitetesh që mund të lëvizë nga tmerri i pastër te estetika muzikore me identitet të fortë. Pa u futur në hamendësime, RZA është emër që menjëherë të lidh me botën e muzikës dhe me një qasje të veçantë ndaj ritmit; prania e tij këtu e bën projektin të tingëllojë më pak si horror standard dhe më shumë si një përplasje zhanresh. Kjo gjë më intrigon. Sepse kur një antologji kërkon të këndojë dhe të trembë njëkohësisht, rreziku është i madh, por edhe premtimi është po aq i madh.
Kasti i segmentit dhe vendi i këtij kapitulli në seri
Kasti i listuar përfshin Mike Derks, Michael Bishop, Brad Roberts, Casey Orr, Bob Gorman dhe Josh Willis, me role që lidhen si me segmentin “Frame Narrative” ashtu edhe me “Dance, Dance, Dance, Dance”. Emrat e parë janë të lidhur me personazhe si BalSac the Jaws o' Death, Blothar the Berserker, Jizmak Da Gusha, Beefcake the Mighty dhe Bonesnapper the Cave Troll, ndërsa Josh Willis shfaqet si George. Ky është një grup që duket i ndërtuar për të theksuar atmosferën performative të filmit, jo për të krijuar një dramë klasike me dialog të gjatë. Dhe kjo i shkon shumë formatit.
Interesanti është se filmi nuk synon të jetë thjesht një tjetër antologji horror, por një antologji që e fut muzikën në qendër të makthit. Për një zhanër që shpesh mbështetet te shokimi i menjëhershëm, kjo qasje sjell një shtresë tjetër: frika vjen jo vetëm nga ajo që shfaqet, por edhe nga ajo që dëgjohet, nga ritmi, nga performanca dhe nga ndjesia se gjithçka po rrëshqet drejt diçkaje të pakontrollueshme. Në një sallë kinemaje, kjo lloj energjie mund të jetë ngjitëse; në një darkë familjare, do të kishte atë efektin klasik ku dikush e ul zërin e televizorit në çastin më të keq. Dhe ndoshta pikërisht kjo e bën V/H/S/Mixtape Tërheqës: nuk e fsheh që do të të shqetësojë, madje e shpall që në titull.
The Hunger Games: Sunrise on the Reaping
Panemi po kthehet në ekran me një histori që nis në mëngjesin e përzgjedhjes së Lojërave të 50-ta, aty ku çdo emër i thirrur tingëllon si një fat i mbyllur para kohe. Francis Lawrence rikthehet te kjo botë me një kast që e zhvendos vëmendjen te Haymitch Abernathy dhe te një kapitull që premton tension, ceremonial dhe ankth politik.
Lexo më tej
Lin-Manuel Miranda shpall kastin e “Warriors” në Broadway
Lin-Manuel Miranda ka zbuluar kastin e muzikalit të tij të radhës në Broadway, “Warriors”, një dekadë pas shpërthimit kulturor të “Hamilton”. Shfaqja e re do të hapet në pranverë dhe do të mbledhë në skenë një grup të gjerë aktorësh e këngëtarësh të njohur.
Thrilleri i Sheridanit dominon Paramount+ pa lajme për sezonin 4
Një nga titujt e Taylor Sheridanit po mban fort terrenin në Paramount+, edhe pse ende nuk ka asnjë lajm për një sezon të katërt. Ndërkohë, vëmendja e publikut është zhvendosur edhe te rikthimi i mundshëm i universi të "Sicario", ku Sheridan ka qenë prej kohësh një emër vendimtar.
Amazon MGM cakton festat e 2027-s për “Lizard Music”
Amazon MGM ka vendosur një datë festivalesh për “Lizard Music”, filmin e ri të regjisorit Benny Safdie me Dwayne Johnson në qendër. Projekti bazohet në romanin e Daniel Pinkwater dhe vjen nga një skenar i shkruar nga vetë Safdie.