„Vertigo“: thriller-i i Hitchcock-ut që mbetet i pakapërcyeshëm
E publikuar më 28 maj 1958, „Vertigo“ e Alfred Hitchcock-ut mbetet një nga filmat më të famshëm të misterit dhe psikologjisë së obsesionit. Me James Stewart dhe Kim Novak në qendër, kjo histori e një detektivi të tërhequr nga një grua enigmatike vazhdon të intrigojë edhe sot për shkak të tensionit, atmosferës dhe ankthit që ndërton me mjeshtëri.
„Vertigo“ doli më 28 maj 1958 dhe prej atëherë është renditur mes filmave më të njohur të Alfred Hitchcock-ut. Ky thriller i errët, me nuanca misteri dhe romance, ndërtohet mbi obsesionin, ndërsa një detektiv në pension nga San Francisko, i goditur nga akrofobia, hyn në hetimin e sjelljeve të çuditshme të gruas së një miku. Në qendër qëndrojnë James Stewart dhe Kim Novak, të cilët e mbajnë dramën të lidhur me dyshimin, dëshirën dhe frikën, ndërsa filmi ruan tensionin deri në fund dhe mbetet pikë reference për suspensin. Për publikun shqiptar, ai është interesant jo vetëm si klasik i Hitchcock-ut, por edhe si një rrëfim për makthin e lidhur me humbjen e kontrollit, një temë që ende flet fort në kohën e sotme.
Hitchcock, Stewart dhe Novak: një bashkëpunim që e ka bërë filmin klasik
„Vertigo“ vjen nga Alfred Hitchcock, regjisori që e ndërtoi famën e tij mbi suspensin dhe manipulimin e shikuesit, duke e kthyer frikën psikologjike në art narrativ. James Stewart luan Det. John "Scottie" Ferguson mbart ankthin. Rreth tyre, thelbësorë. Obsesioni është qendra. Kjo e bën „Vertigo“-n më shumë se një thriller të zakonshëm: është studim i një gjendjeje mendore që rrëshqet nga kërshëria në fiksim.
Pse mbetet i rëndësishëm sot dhe pse ia vlen të (ri)shihet
Për një publik ballkanik, ku filmat shpesh maten me ritëm, dramë dhe figurë autoritare, „Vertigo“ ofron një leksion të qartë mbi atë se si ndërtohet tensioni pa zhurmë të tepërt. Ky është film që kërkon vëmendje dhe shpërblen shikuesin me atmosferë, detaje dhe një ndjesi të vazhdueshme pasigurie. Nuk është vetëm një histori hetimi; është një rrëfim mbi mënyrën se si dëshira e shtrembëron perceptimin, duke e kthyer atë në një klasik që, që nga 1958-a, mbetet i vlefshëm edhe sot.
E publikuar në vitin 1958, „Vertigo“ tashmë jeton si klasik, dhe pikërisht kjo e bën të vlefshme edhe sot. Një hyrje e domosdoshme. Në thelb, ai mbetet i rëndësishëm sepse flet për një ndjenjë shumë njerëzore: kur kurioziteti kalon kufirin dhe kthehet në obsesion.
Ku mund ta shikoni
Platforma zyrtare në Kosovë, Shqipëri, Maqedoni të Veriut dhe Mal të Zi (JustWatch/TMDB). TitraShqip nuk hoston dhe nuk linkon video.
Shkruar mbi të dhëna faktike nga redaksia e TitraShqip. Shpreh opinionin e autorit dhe nuk përmban as nuk promovon burime për shikim apo shkarkim.
Artikulli i radhës
The Wild Robot: një përrallë moderne që mbetet e freskët
Ekrani i animuar i Chris Sanders solli më 12 shtator 2024 The Wild Robot, një film familjar, sci-fi dhe aventurë që e ndjek robotin Roz në një ishull të pabanuar. Me zërat e Lupita Nyong'o, Pedro Pascal dhe Kit Connor, filmi u bë shpejt një nga titujt më të përfolur të vitit për ndjeshmërinë dhe energjinë vizuale që mbart.
Lexo më tej
“La dolce vita”: klasiaku i Fellinit që mbetet ende i gjallë
E shfaqur për herë të parë më 5 shkurt 1960, “La dolce vita” e Federico Fellinit mbetet një nga filmat më të rëndësishëm të kinemasë evropiane. Me kombinimin e komedisë dhe dramës, filmi ndjek gazetarin Marcello në një Romë të ndarë mes shkëlqimit shoqëror dhe boshllëkut personal, duke ruajtur sot e kësaj dite një fuqi të rrallë vëzhgimi.
The Wild Robot: një përrallë moderne që mbetet e freskët
Ekrani i animuar i Chris Sanders solli më 12 shtator 2024 The Wild Robot, një film familjar, sci-fi dhe aventurë që e ndjek robotin Roz në një ishull të pabanuar. Me zërat e Lupita Nyong'o, Pedro Pascal dhe Kit Connor, filmi u bë shpejt një nga titujt më të përfolur të vitit për ndjeshmërinë dhe energjinë vizuale që mbart.
“Before Sunrise”: 31 vjet më pas, nata që ndryshoi romancën në kinema
“Before Sunrise” doli më 27 janar 1995 dhe mbetet një nga filmat më të dashur të zhanrit dramatik-romantik. Richard Linklater ndërtoi një histori të thjeshtë në pamje të parë, por jashtëzakonisht të gjallë në ndjesi: një takim i rastësishëm në tren shndërrohet në një shëtitje nate në Vjenë, ku fjala, heshtja dhe afërsia bëhen vetë ngjarja.