“Wind, Talk to Me” triumfon në Porto Montenegro me tri çmime kryesore
Dokumentar-drama e Stefan Djordjevićit, “Wind, Talk to Me”, doli fituese e natës në Adriatic Film & TV Awards, duke marrë çmimin për filmin më të mirë, regjisorin më të mirë dhe debutimin më të mirë. Vepra, e ndërtuar mbi kujtime, fakt dhe trillim, u veçua si një homazh i fuqishëm për nënën e ndjerë të autorit.
Në një mbrëmje që i dha peshë filmave të parë dhe zërave të rinj, “Wind, Talk to Me” mori vëmendjen kryesore në Adriatic Film & TV Awards në Porto Montenegro, Tivat. Filmi i Stefan Djordjevićit u shpall më i miri i ceremonisë, duke u nderuar njëherësh edhe për regjinë dhe për debutimin. Një triumf i trefishtë. Dhe një sinjal i qartë se ky lloj kinemaje e ndërtuar mbi ndjeshmëri, kujtesë dhe formë hibride po gjen terren të fortë.
Për mua personalisht, ky është nga ato raste kur një debutim nuk vlerësohet thjesht si fillim karriere, por si deklaratë e plotë artistike. Djordjević ka hyrë në skenë me një film që, sipas përshkrimit të dhënë, ndërthur faktin, trillimin dhe kujtimin për të ngritur një homazh prekës për nënën e tij të ndjerë. Kjo e vendos filmin jo vetëm në zonën e dokumentarit intim, por edhe në atë territor të rrallë ku rrëfimi personal bëhet menjëherë kinematografi e mirëfilltë. Nuk është pak. Dhe nuk më habiti që juria e ka parë me kaq shumë vëmendje.
Një debutim që nuk sillet si debutim i zakonshëm
Kur një film i parë arrin të marrë njëkohësisht çmimin për filmin më të mirë, regjisorin më të mirë dhe debutimin më të mirë, ai del menjëherë nga kategoria e “premtimit” dhe hyn te titujt që kërkojnë respekt të plotë. “Wind, Talk to Me” duket se e ka fituar këtë status pikërisht sepse nuk rri në një formë të vetme: ai lëviz mes dokumentarit, dramës dhe kujtesës personale, pa u mbyllur në një etiketë të ngurtë. Kjo qasje e bën filmin më të vështirë për t’u klasifikuar, por më të lehtë për t’u mbajtur mend. Dhe, sinqerisht, unë i preferoj këto filma që nuk ta japin gjithçka të gatshme.
Ka diçka shumë të njohur edhe për publikun tonë në këtë mënyrë rrëfimi. Në shumë familje, sidomos kur rrëfehen histori humbjeje apo kujtimesh, tregimi nis si bisedë e zakonshme dhe papritur kthehet në diçka shumë më të thellë; një logjikë që filmi duket se e përqafon me vetëdije. Nuk është teatër i ftohtë. Është një rrëfim që merr frymë. Dhe kur një vepër e tillë del nga një hapësirë rajonale, por flet me gjuhë të hapur emocionale, ajo kapërcen menjëherë kufijtë e një konkursi lokal.
Pse ky sukses ka peshë për festivalin dhe për skenën rajonale
Tri çmimet e fituara tregojnë edhe diçka tjetër: juria nuk ka shpërblyer vetëm një film të mirë, por një vizion të qartë autorial. Në një festival që mbledh vepra nga hapësira adriatike, një fitore e tillë e vendos theksin te autorët që guxojnë të ndërtojnë forma hibride, ku përvoja personale nuk mbahet në distancë, por futet në qendër të gjuhës filmike. Kjo e bën suksesin e Djordjevićit më të gjerë se një fitore nate. Është një sinjal për drejtimin ku po lëviz një pjesë e rëndësishme e kinemasë së re në rajon.
- Filmi u shpall më i miri i natës.
- U vlerësua edhe për regjinë.
- U nderua si debutimi më i mirë.
Praktikisht, një paketë e tillë çmimesh e ndryshon menjëherë mënyrën se si lexohet një film i parë. Mua më duket se kjo fitore nuk ka vetëm vlerë simbolike, por edhe kurajon për të mbështetur më shumë rrëfimet që nuk e fshehin intimitetin, përkundrazi e kthejnë atë në motor artistik. Dhe kur një debutim merr kaq shumë besim që në fillim, presioni i radhës bëhet tjetër gjë: jo më si të dëgjohet zëri, por si të vazhdojë ai të rritet pa e humbur sinqeritetin e vet.
Tetë filmat më përçarës të viteve 2020, të renditur
Debatet rreth filmave që ndajnë publikun janë shpesh po aq interesante sa vetë filmat. Një renditje e re veçon tetë titujt më përçarës të kësaj dekade deri tani, duke e parë polemikën jo si dobësi, por si shenjë se një vepër ende gjeneron bisedë dhe këndvështrime të kundërta.
Lexo më tej
Tetë filmat më përçarës të viteve 2020, të renditur
Debatet rreth filmave që ndajnë publikun janë shpesh po aq interesante sa vetë filmat. Një renditje e re veçon tetë titujt më përçarës të kësaj dekade deri tani, duke e parë polemikën jo si dobësi, por si shenjë se një vepër ende gjeneron bisedë dhe këndvështrime të kundërta.
Eric Bauza, zëri modern i Bugs Bunny-t, vdes në moshën 46 vjeç
Eric Bauza, aktori i zërit që i dha jetë disa prej figurave më të dashura të animacionit, ka vdekur në moshën 46 vjeç. Krahas roleve të shumta në universin e Looney Tunes, ai u dëgjua edhe në projekte si Coyote vs. Acme, Forgotten Island, Muppet Babies dhe Teenage Mutant Ninja Turtles.
James Gunn i përgjigjet kritikëve për vazhdimësinë e DCU-së
Debati për lidhjet mes projekteve të DCU-së është ndezur ndërsa Clayface mbërrin në kinema dhe krahasimet me botën e Marvel-it rrotullohen sërish online. James Gunn ka reaguar ndaj pyetjeve për vazhdimësinë e universit që po ndërton me Peter Safran, duke e kthyer diskutimin te mënyra si lidhen projektet e fundit.