Captain Fantastic, filmi që mbetet sfidë për idenë e familjes
Kur doli më 8 korrik 2016, Captain Fantastic solli një dramë-komedi të pazakontë për një baba që rrit gjashtë fëmijët e tij larg botës, në pyjet e Paqësorit Veriperëndimor. Edhe sot, filmi i Matt Ross mbetet i freskët sepse prek pyetjen më të vështirë: a mjafton dashuria, kur mënyra jote e jetesës sfidon vetë shoqërinë?
Një film i vitit 2016 që doli si një provokim i qetë
Captain Fantastic doli më 8 korrik 2016 si një dramë-komedi 119-minutëshe me regji nga Matt Ross. Ben Cash sundon familjen. Një kthesë e fortë. Me një vlerësim 7.9/10 në TMDB, 7.8/10 në IMDb dhe 82% në Rotten Tomatoes, filmi është bërë një titull që ka ruajtur interesin përtej momentit të premierës.
Pikërisht për këtë arsye, sot ai lexohet më shumë si një retrospektivë sesa si një risi. Captain Fantastic nuk mbështetet te spektakli, por te tensioni i një familjeje që jeton jashtë normës dhe më pas përplaset me to. Kjo e bën filmin tërheqës për publikun shqiptar, sepse edhe në Ballkan debati mes lirisë prindërore, autoritetit familjar dhe pritshmërive shoqërore vazhdon të mbetet i gjallë, duke e kthyer rrëfimin në një pasqyrë të njohur të tensioneve familjare. Filmi nuk jep përgjigje të lehta, por e mban shikuesin mes admirimt dhe dyshimit, gjë që është një nga arsyet pse vazhdon të kujtohet.
Pse ky kast dhe ky këndvështrim e mbajnë filmin aktual
Forca e filmit qëndron te marrëdhënia mes Benit dhe fëmijëve të tij, të interpretuar nga një kast i ri që e mban historinë të gjallë e të besueshme. Kjo kastë bie në sy. Ata krijojnë një familje që nuk duket si model ideal, por si një organizëm i ndërlikuar, ku edukimi, dashuria dhe kontrolli ndërthuren vazhdimisht.
Për publikun shqiptar, filmi ka edhe një rezonancë të veçantë sepse trajton marrëdhënien mes brezave pa e zbukuruar konfliktin. Në shumë familje shqiptare, pyetja se deri ku mund të shkojë një prind në emër të së mirës së fëmijës mbetet po aq e mprehtë sa në film, sepse aty përplasen dashuria që mbron, kontrolli që kufizon dhe përgjegjësia që s’duhet shmangur. Matt Ross e ka ndërtuar këtë histori si një sfidë ndaj romantizimit të jetesës alternative, por edhe ndaj komoditetit të jetës urbane. Pyetje që mbeten pezull.
Shkruar mbi të dhëna faktike nga redaksia e TitraShqip. Shpreh opinionin e autorit dhe nuk përmban as nuk promovon burime për shikim apo shkarkim.
Artikulli i radhës
Back to the Future: klasiku që s’plaket kurrë
Ishte një nga filmat që e ktheu udhëtimin në kohë në argëtim popullor, por edhe në një lojë të mprehtë me paradokset familjare. Back to the Future doli më 3 korrik 1985 dhe, edhe pas 41 vjetësh, mbetet një prej atyre klasikëve që rishihen jo vetëm për nostalgji, por sepse vazhdon të punojë me ritëm, humor dhe shpikje të pastër kinematografike.
Lexo më tej
Back to the Future: klasiku që s’plaket kurrë
Ishte një nga filmat që e ktheu udhëtimin në kohë në argëtim popullor, por edhe në një lojë të mprehtë me paradokset familjare. Back to the Future doli më 3 korrik 1985 dhe, edhe pas 41 vjetësh, mbetet një prej atyre klasikëve që rishihen jo vetëm për nostalgji, por sepse vazhdon të punojë me ritëm, humor dhe shpikje të pastër kinematografike.
8½, kriza krijuese e Fellinit që mbetet e freskët
I shfaqur më 14 shkurt 1963, “8½” i Federico Fellinit mbetet një nga dramat më të rëndësishme të kinemasë europiane. Filmi ndjek Guidon, një regjisor në krizë krijuese, ndërsa rreth tij grumbullohen njerëz, kujtime dhe fantazi që e shtyjnë drejt një përballjeje me veten. Edhe sot, ai mbetet i domosdoshëm për këdo që kërkon të kuptojë ç’ndodh kur arti dhe jeta përplasen.
“Guardians of the Galaxy”: kur Marveli u kthye në aventurë kozmike me humor
Në verën e vitit 2014, “Guardians of the Galaxy” doli si një nga surprizat më të mëdha të Marvelit: një aksion-shkencë fantastike me ritëm të shpejtë, humor të thatë dhe një skuadër heronjsh që nuk i ngjanin askujt. Filmi i James Gunn-it mbetet i rëndësishëm edhe sot, sepse tregoi se publiku mund të lidhet me personazhe të çuditshëm kur historia ka zemër, energji dhe identitet të qartë.