‘Intouchables’: komedia franceze që mbetet e freskët edhe 15 vjet më pas
Kur një aristokrat tetraplegjik dhe një djalë nga periferia përplasen në të njëjtën shtëpi, lind një raport që i shmanget melankolisë së zakonshme të filmave “me mesazh”. ‘Intouchables’ doli më 2 nëntor 2011 dhe, me përzierjen e dramës e humorit, mbeti një nga ato filma që shihen sërish pa u mplakur. Edhe sot, ai flet qartë për klasat, dinjitetin dhe miqësinë.
Ka filma që hyjnë në qarkullim si sukses i momentit, dhe ka filma që kalojnë në status tjetër: bëhen pikë reference. ‘Intouchables’, që doli më 2 nëntor 2011, i përket qartësisht kësaj kategorie. Me regji nga Éric Toledano dhe Olivier Nakache, ai ndërthur dramën me komedinë dhe rrëfen takimin mes Philippe-it, një aristokrat tetraplegjik, dhe Driss-it, një të riu nga periferia. Filmi ka 113 minuta, vlerësohet me 8.3/10 në TMDB dhe mbetet i fortë edhe sot, pikërisht sepse nuk e trajton dallimin shoqëror si predikim. E bën njerëzor. Dhe kjo punon.
Dy botë, një marrëdhënie që nuk lodhet
Përmbledhja zyrtare e filmit e thotë thjesht: “A true story of two men who should never have met”. Ky është thelbi i tij. Philippe, i luajtur nga François Cluzet, vjen nga një botë e rregullt, e pasur dhe e kontrolluar, ndërsa Omar Sy si Driss sjell energjinë e rrugës, spontanitetin dhe një lloj mosbindjeje që i jep filmit ritëm të papërsëritshëm. Mua personalisht më duket pikërisht ky kontrast arsyeja pse filmi nuk plaket: ai nuk i zbukuron dallimet, por i lë të përplasen. Dhe prej kësaj përplasjeje lind diçka e sinqertë.
Roli i Anne Le Ny, Audrey Fleurot, Joséphine de Meaux dhe Clotilde Mollet e plotëson botën përreth tyre pa e rënduar tonin. Toledano dhe Nakache, si tandem regjisorësh, e mbajnë filmin në ekuilibër mes humorit dhe ndjeshmërisë, pa e lënë të bjerë në sentimentalizëm të thatë. Kjo është një nga arsyet pse ‘Intouchables’ funksionon edhe në një sallë në Paris, edhe në një mbrëmje familjare në Tiranë apo Prishtinë, kur publiku kërkon diçka që të qeshë, por edhe ta prekë pak nën lëkurë. Dhe e prek.
Pse mbetet i rëndësishëm për publikun shqiptar
Interesi për publikun shqiptar vjen edhe nga mënyra si filmi e sheh klasën, kujdesin dhe dinjitetin personal. Në Ballkan, ku familja, shëndeti dhe solidariteti shpesh jetohen më shumë si detyrim moral sesa si diskutim publik, historia e Philippe-it dhe Driss-it merr një peshë të veçantë. Nuk është dramë sterile. Është marrëdhënie me nerv.
Ka edhe diçka tjetër që e afron me ne: humori i çastit, ai që shpërthen pa paralajmërim dhe e çliron situatën. Nëse në shumë filma europianë këto raporte shkojnë drejt elegancës së ftohtë, këtu ka gjallëri, ka zhurmë, ka një lloj shkathtësie shoqërore që publiku ynë e njeh mirë. Unë nuk e prisja që një film kaq i thjeshtë në strukturë të mbetej kaq i fortë pas 15 vjetësh, por pikërisht kjo thjeshtësi e bën të vlefshëm sot. Në një ekran të vogël a të madh, ai ruan të njëjtën goditje.
Edhe vlerësimet e tregojnë këtë qëndrueshmëri: 8.5/10 në IMDb, 75% në Rotten Tomatoes dhe 57/100 në Metacritic. Jo çdo film i dashur nga publiku bind njësoj kritikën, por ‘Intouchables’ ka marrë jetën e gjatë të atyre titujve që nuk varen vetëm nga moda e sezonit. Për mua, ky është filmi që të kujton se komedia mund të jetë serioze pa u bërë e rëndë. Dhe kjo, sot, s’është pak.
Shkruar mbi të dhëna faktike nga redaksia e TitraShqip. Shpreh opinionin e autorit dhe nuk përmban as nuk promovon burime për shikim apo shkarkim.
Artikulli i radhës
“Dial M for Murder”: Hitchcock dhe hijet e planit perfekt
Në “Dial M for Murder”, një martesë e pasur londineze nis të çahet nga xhelozia, llogaritja dhe një plan vrasjeje i menduar me kujdes. Filmi i Alfred Hitchcock-ut, i dalë më 29 maj 1954, mbetet një thriller klasik që e mban tensionin të ngjeshur deri në fund dhe ende flet fort për publikun shqiptar që i pëlqen krimi psikologjik.
Lexo më tej
Inception: filmi i Nolanit që e kthen ëndrrën në terren loje
Kur një grabitës hyn në mendjen e tjetrit për të mbjellë një ide, kinemaja nuk mbetet më vetëm spektakël: bëhet provë durimi, orientimi dhe besimi. Inception, filmi i Christopher Nolanit që doli më 15 korrik 2010, i bashkon aksionin, sci-fi-në dhe aventurën në një labirint ku çdo kthesë të kërkon vëmendje të plotë.
Spider-Man: Across the Spider-Verse: një vazhdim që ende peshon
Kur Miles Morales përplaset sërish me Gwen Stacy-n dhe Multiversi hapet në drejtime të pafundme, Spider-Man: Across the Spider-Verse e shtyn animacionin drejt një shkalle më ambicioze se shumica e filmave superhero. Filmi doli më 31 maj 2023 dhe, edhe sot, mbetet i freskët për mënyrën si e lidh spektaklin me krizën e identitetit. Për publikun shqiptar, është nga ata tituj që shihen me sy kritik e me kënaqësi të pastër.
10 librat më të mëdhenj të Stephen King-ut nga 20 vitet e fundit
Sipas Collider, Stephen King ka vazhduar të prodhojë vepra të forta edhe në shekullin XXI, ndonëse lavdia më e madhe e tij mbetet e lidhur me vitet ’70 dhe ’80. Media ka renditur dhjetë librat më të mirë të dy dekadave të fundit, duke e parë këtë periudhë si një kapitull më të larmishëm, por sërish të rëndësishëm në karrierën e tij.