Primetime: televizioni si skenë ankthi dhe morali

Kur televizioni bëhet laborator tensioni

Premisa zyrtare e filmit është e qartë dhe mjaft provokuese: në vitin 2006, Chris Hansen përpiqet të hyjë në historinë e televizionit duke e shndërruar një hetim të fshehtë në fenomen kulturor. Kjo është një pikënisje shumë e fortë për një film që ka në qendër jo vetëm një personazh, por edhe një aparat të tërë shikimi, gjykimi dhe publikimi. Në këtë kuptim, Primetime nuk duket i interesuar vetëm për atë që ndodh, por për mënyrën si ndodh përpara kamerës dhe për syrit të publikut.

Regjia e Lance Oppenheimit, sipas vetë natyrës së kësaj premise, kërkon të ecë në një zonë të ndërlikuar: t’i japë peshë ngjarjes pa e kthyer në thjesht sensacion, dhe njëkohësisht ta ruajë tensionin pa e bërë filmin një ilustrim të ftohtë. Kur një film etiketohet njëkohësisht dramë, horror dhe thriller, pritja që krijohet është për një strukturë ku frika nuk vjen vetëm nga rreziku i drejtpërdrejtë, por edhe nga mekanizmi moral që e rrethon. Kjo e bën tonin e filmit të duket më afër ankthit psikologjik sesa frikës së zakonshme të zhanrit.

Një kast që i jep peshë lojës së pushtetit

Casti kryesor e forcon këtë përshtypje. Robert Pattinson në rolin e Chris Hansenit është në qendër të gravitetit të filmit, ndërsa Skyler Gisondo, Merritt Wever, Phoebe Bridgers, Matthew Maher dhe Bokeem Woodbine sugjerojnë një univers personazhesh që mund të mbajnë mbi shpinë tensionin moral dhe emocional të historisë. Vetë prania e tyre e bën të besueshme idenë se filmi nuk mbështetet vetëm te ideja e tij kryesore, por edhe te ndërveprimet, heshtjet dhe tensionet mes figurave që përfshihen në këtë mekanizëm televiziv.

Vlerësimet që ka marrë deri tani e mbështesin këtë kuriozitet: 7.1/10 në TMDB me 32 vota, 8.7/10 në IMDb me 120 vota, 95% në Rotten Tomatoes dhe 75/100 në Metacritic. Edhe pse këto shifra janë ende të hershme dhe nuk mbyllin asgjë përfundimisht, ato tregojnë se filmi ka ngjallur reagim të fortë dhe nuk ka kaluar indiferent. Në këtë pikë, Primetime duket si një titull që i flet sidomos publikut që kërkon filma me nerv, me nëntekst dhe me ndjesi shqetësimi të mirëorganizuar.

Jo për ata që kërkojnë rehati

Primetime nuk duket si film për shikim të lehtë, as për ata që duan ritëm të thjeshtë dhe emocione të drejtpërdrejta. Ky është një titull për shikues që pranojnë të hyjnë në zonën e pakëndshme të moralit publik, spektaklit mediatik dhe tensionit që lind kur një histori personale bëhet produkt kulture. Nëse dikush kërkon një dramë me nerv, një thriller me ngarkesë etike dhe një horror që buron nga realiteti social më shumë sesa nga gjaku apo errësira e pastër, atëherë ky film ka gjasa t’i flasë drejtpërdrejt.

Në të njëjtën kohë, për shkak të temës së tij, ai mund të mos jetë për publikun që preferon rrëfime të buta ose të qarta në moral. Primetime duket i ndërtuar për ta vënë shikuesin përballë pyetjeve të pakëndshme: kush e kontrollon tregimin, sa larg mund të shkojë televizioni për të bërë histori dhe çfarë ndodh kur spektakli e tejkalon njeriun?

Fjala e fundit

Me një premisë të mprehtë, një kast të fortë dhe një përzierje zhanresh që premton tension e shqetësim moral, Primetime është nga ata filma që e fitojnë vëmendjen edhe para se të hyjë plotësisht në diskutim. Lance Oppenheim duket se ka zgjedhur një material që i shkon për shtat një trajtimi të ashpër dhe të përmbajtur, aty ku televizioni, fama dhe ankthi bëhen pjesë e të njëjtit mekanizëm. Rezultati, të paktën nga të dhënat që kemi, është një film kurioz, i mprehtë dhe me shumë gjasë i pakëndshëm në mënyrën e duhur.

Vlerësimi im: 4/5 yje

• Premisë e fortë dhe menjëherë intriguese
• Përzierje zhanresh që i shkon temës
• Kast që premton prani dhe tension
• Më shumë për shikues që duan kompleksitet sesa rehati