The Notebook: dashuria që nuk u zhduk me vitet
Në vitin 2004, The Notebook doli si një histori dashurie që e lidhte kujtesën me humbjen dhe rikthimin, duke e bërë melodramën të dukej po aq intime sa edhe e madhe në përmasë. Sot, pas më shumë se dy dekadash, filmi i Nick Cassavetes mbetet një pikë reference për romancën në kinema dhe për publikun që ende kërkon emocione të pastra, pa zhurmë të tepërt.
Një libër i vjetër, një kujtesë që zbehet dhe një dashuri që nuk dorëzohet as përballë kohës. The Notebook doli më 25 qershor 2004 dhe, që prej asaj dite, ka mbetur një nga ata filma romantikë që nuk plaken lehtë, sepse e mbështet gjithë fuqinë e vet te emocioni i thjeshtë dhe te ideja se kujtesa është po aq e brishtë sa edhe e shtrenjtë. Me regji të Nick Cassavetes, filmi e ndërton historinë e vet si dramë romantike me ritëm të qetë, por me peshë të madhe sentimentale. Për mua, ky është pikërisht lloji i filmit që ose e pranon menjëherë, ose e sheh me një kokëfortësi skeptike dhe pastaj kapesh pas tij. Nuk të lë indiferent.
Një histori që lidhet me kohën, jo vetëm me romancën
Përmbledhja zyrtare e vendos filmin në një kornizë të qartë: një burrë i moshuar i lexon me zë një gruaje me Alzheimer, ndërsa nga një fletore e zbehur ringjallet historia e një çifti të ndarë nga Lufta e Dytë Botërore, që ribashkohet me pasion shtatë vjet më vonë pasi ka marrë rrugë të ndryshme. Kjo nuk është thjesht një fabul dashurie; është edhe një rrëfim për kujtimin, humbjen dhe mënyrën se si dashuria mbijeton, edhe kur jeta e përditshme e shtyn vazhdimisht në skaje të padukshme. Dhe këtu filmi gjen forcën e tij më të madhe. E ndien menjëherë.
Ryan Gosling si Noah Calhoun dhe Rachel McAdams si Allie Hamilton e mbajnë boshtin e pjesës së re të historisë, ndërsa Gena Rowlands dhe James Garner i japin peshë emocionale shtresës së mëvonshme të rrëfimit. Në ekran, ky kalim mes dy kohësh funksionon si një pasqyrë: dashuria rinore dhe dashuria e kujtesës shihen si e njëjta plagë, vetëm me forma të ndryshme. Mua personalisht më ka tërhequr gjithmonë kjo përzierje mes melodramës klasike dhe një ndjeshmërie më të qetë, më të përmbajtur. Nuk është film që ulërin.
Pse mbetet i rëndësishëm edhe sot
Me një vlerësim 7.9/10 në TMDB, 7.8/10 në IMDb, 55% në Rotten Tomatoes dhe 53/100 në Metacritic, filmi ka hyrë prej kohësh në kategorinë e atyre titujve që ndahen mes suksesit të publikut dhe rezervave të kritikës. Kjo ndarje nuk e ka zbehur aspak ndikimin e tij; përkundrazi, e ka bërë statusin e tij si klasik i dashurisë së ekranit të madh edhe më të dukshëm, sepse largësia mes brezash vetëm sa e thekson peshën e tij. The Notebook ngul këmbë te ndjesia. Dhe kjo, për ironi, e bën të qëndrueshëm.
Për publikun shqiptar, filmi ka një rezonancë të veçantë, sepse historia e tij prek pikërisht atë që këtu shpesh ruhet me kujdes: lidhjet familjare, kujtimin si trashëgimi dhe idenë se dashuria nuk matet vetëm me fjalë, por edhe me mënyrën si mbetet pas viteve. Në Tiranë, Prishtinë apo Shkup, ku filmat romantikë shpesh shikohen në heshtje, në shtëpi, me dikë pranë ose me familjen, ky lloj rrëfimi gjen ende vend të sigurt. Një arsye shumë e qartë. Ia vlen, besoj, pikërisht për këtë arsye.
Shkruar mbi të dhëna faktike nga redaksia e TitraShqip. Shpreh opinionin e autorit dhe nuk përmban as nuk promovon burime për shikim apo shkarkim.
Artikulli i radhës
Sound of Freedom: një thriller i vrazhdë me nerv moral
Kur një film i vitit 2023 vazhdon të nxjerrë bishta bisedash edhe sot, kjo zakonisht do të thotë se ka prekur një nerv të pambrojtur. Sound of Freedom e ndërton tensionin mbi vendimin e Tim Ballardit për të lënë një punë të sigurt dhe për t’iu kushtuar shpëtimit të fëmijëve nga trafikimi seksual, duke e kthyer premisën në një dramë aksioni me peshë të rëndë morale.
Lexo më tej
WALL·E: filmi i Pixar-it që mbetet alarm i butë për një planet të lodhur
Kur WALL·E doli më 26 qershor 2008, ai erdhi si një film animacioni familjar, por la pas një shije shumë më të madhe se kaq. Me Andrew Stanton në regji dhe një kast zërash që i jep jetë botës së tij të heshtur, filmi mbetet sot një klasik i sci-fi-së që flet për mbeturinat, vetminë dhe shpresën me një thjeshtësi që nuk plaket.
Mr. Robot: seriali që e ktheu paranojën digjitale në dramë klasike
Kur doli më 24 qershor 2015, Mr. Robot nuk u shit si spektakël i zhurmshëm, por si një thriller i ftohtë për teknologjinë, vetminë dhe pushtetin. Sot, njëmbëdhjetë vjet më pas, mbetet i rëndësishëm sepse e lexon frikën moderne me sy kritik, pa e zbukuruar. Për publikun shqiptar, kjo e bën serialin çuditërisht të afërt dhe ende thumbues.
“Le Comte de Monte-Cristo”: hakmarrja që mbetet aktuale edhe sot
Kur një histori e shkruar për tradhti, burgim dhe hakmarrje kthehet me këtë peshë vizuale, ajo nuk tingëllon si thjesht një adaptim tjetër klasik. “Le Comte de Monte-Cristo” doli më 28 qershor 2024 dhe, me Pierre Niney në qendër, e ringjalli me forcë një mit letrar që ende flet për padrejtësinë, ambicien dhe çmimin e besimit të thyer.