Sound of Freedom: një thriller i vrazhdë me nerv moral

Premisa e zhveshur nga zbukurimet

Ajo që e mban Sound of Freedom në këmbë është thjeshtësia e boshtit të tij narrativ. Një burrë heq dorë nga një jetë e rregullt dhe futet në terr, i shtyrë nga ndjenja e detyrës dhe nga urgjenca morale. Në thelb, filmi nuk i shpëton dot modelit të dramës së rrezikut dhe ndjekjes, por e mbështjell këtë model me një çështje që e nxjerr tensionin jashtë ekranit. Nuk e pashë si një histori komode. Dhe s’duhej të ishte e tillë.

Jim Caviezel në rolin e Tim Ballardit mban mbi supe peshën kryesore të rrëfimit, ndërsa Mira Sorvino dhe pjesa tjetër e kastit i japin trup një bote ku konflikti nuk është abstrakt, por i prekshëm dhe i ashpër. Alejandro Monteverde, si regjisor, e ndërton filmin mbi kontrastin mes qëllimit fisnik dhe errësirës së subjektit. Kjo zgjedhje e bën tonin më të ngjeshur, më pak të butë, dhe shpesh më pak të gatshëm për kompromis. Pikërisht aty qëndron edhe forca, edhe kufiri i tij.

Regjia, toni dhe zhanri: mes urgjencës dhe ngurtësisë

Si film aksion-dramë, Sound of Freedom synon të ecë në një vijë të hollë mes pulsit të ndjekjes dhe peshës emocionale të dramës. Kjo nuk është detyrë e lehtë. Regjia e Monteverdes e mban subjektin në qendër me seriozitet të plotë, pa e lënë historinë të marrë frymë me lehtësi. Herë funksionon. Herë të lodh. Dhe kjo luhatje është pjesë e identitetit të tij.

Filmi ka një energji që synon urgjencën, jo elegancën. Tonalisht, ai kërkon të jetë i ngjeshur, moralisht i vendosur dhe emocionalisht i drejtpërdrejtë. Për mua, kjo është edhe arsyeja pse disa skena kanë goditje të fortë, ndërsa disa të tjera duken si të ndërtuara me një seriozitet pothuaj të ngurtë. Në një kinema në Prishtinë apo Tiranë, ku publiku shpesh e nuhat menjëherë kur një film po kërkon ta udhëheqë me dorë të hekurt, ky stil do të ndajë patjetër reagimet. Dikush do ta marrë si forcë. Dikush si ngarkesë.

Vlerësimet e ndryshme e tregojnë këtë përçarje. TMDb e ka 7.9, IMDb 7.6, ndërsa Rotten Tomatoes dhe Metacritic janë dukshëm më të ashpra. Unë e lexoj këtë si shenjë të një filmi që nuk kërkon pajtim të lehtë, por as nuk e ka gjuhën gjithmonë të rafinuar për t’i bindur të gjithë. Ai e di çfarë kërkon të thotë. Pyetja është si e thotë.

Për kë funksionon më shumë

Ky titull i shkon më shumë shikuesit që i duron filmat me barrë morale dhe me ritëm të rëndë, sesa atij që kërkon thjesht aksion të pastër. Nëse të pëlqejnë dramat me shtysë shoqërore, ku personazhi futet në një mision dhe historia ngrihet mbi pasojat njerëzore të atij misioni, atëherë Sound of Freedom ka ç’të japë. Nëse kërkon finesë, ambiguitet të butë dhe një dorë më të lehtë regjisoriale, mund të të duket i ashpër.

Mua më duket se filmi fiton pikërisht sepse nuk përpiqet të jetë argëtim i lehtë. Ka një seriozitet që nuk të lë të rrëshqasësh pa menduar. Por, njëkohësisht, ky seriozitet herë-herë i merr frymën vetë rrëfimit. Kjo më bezdisi pak. Jo aq sa ta rrëzojë, por mjaftueshëm që ta mbaj shënim.

Verdikti im

Sound of Freedom mbetet një film i vitit 2023 që nuk ka dalë nga qarkullimi i bisedave, sepse tema e tij vazhdon të jetë e rëndë, e pakëndshme dhe e pamohueshme. Si retrospektivë, ai funksionon si kujtesë se kinemaja mund të jetë edhe mjet alarmi, jo vetëm zbavitje. Jo gjithmonë elegante. Jo gjithmonë e ekuilibruar. Por me një peshë që nuk tretet shpejt.

Unë do t’i jepja 3.5/5 yje. Ia njoh forcën tematike, angazhimin e kastit dhe synimin e qartë moral. Por ia shoh edhe ngurtësinë, tendencën për ta shtyrë emocionin me dorë të fortë dhe një ton që jo gjithmonë e gjen masën e duhur. Prandaj, si film, më duket më i rëndësishëm sesa i rafinuar. Dhe ndonjëherë, kjo mjafton për ta mbajtur gjatë në mendje.

• Rating: 3.5/5
• Fortësitë: premisë e fuqishme; tension moral i vazhdueshëm; interpretim i ngarkuar nga Jim Caviezel; temë që mbetet aktuale edhe sot
• Dobësitë: ton i ngurtë; luhatje në finesë regjisoriale; ritëm që herë pas here e rëndon rrëfimin