Wild Horse Nine: McDonagh në një parajsë që çahet nga brenda

Kur satira prek terrenin e krimit

Martin McDonagh vjen me një kombinim zhanresh që, në letër, mund të dukej i çuditshëm: komedi, krim dhe thriller. Por pikërisht kjo përzierje i jep filmit një puls të paqëndrueshëm, të gjallë, herë ironik e herë kërcënues. Në vend që ta trajtojë historinë si një mision klasik spiunazhi, ai duket se kërkon tensionin te fërkimi mes njerëzve, jo te pajisjet apo procedurat. Dhe kjo më pëlqen.

Titulli mbështetet te konflikti i dy partnerëve të vjetër, Chris dhe Lee, të cilët përballen me të kaluarën e tyre ndërsa rrethanat në ishull nisën të çanin vijën mes detyrës dhe kaosit. Një lidhje e re e Chris-it me dy studentë rebelë e shtyn gjithçka edhe më tej, duke e çuar historinë drejt një balancimi të rrezikshëm mes absurdit dhe rrezikut real. Ky nuk është mision që ecën drejt e. Ai devijon, pengohet, ngurron. Dhe pastaj godet.

Ritmi i McDonagh: i ftohtë, thumbues, i paparashikueshëm

Ajo që e bën këtë projekt veçanërisht tërheqës është mënyra si McDonagh e përdor tonin. Ai nuk duket i interesuar për një thriller të pastër, por për një botë ku humorit i rrëshqet nën këmbë një ndjenjë e vazhdueshme rreziku. Ky tension mes të qeshurës dhe ankthit është pikërisht terreni i tij më i fortë. Kur e ndjek një film të tillë, nuk e di nëse duhet të qeshësh apo të mbash frymën. Dhe kjo është bukur bezdisëse.

Shikuesi merr një kast që e mbështet këtë lojë me autoritet: John Malkovich si Chris, Sam Rockwell si Lee, Steve Buscemi si MJ, bashkë me Mariana di Girolamo, Ailín Salas dhe Tom Waits. Vetë emrat sugjerojnë karaktere me peshë, por edhe me një farë çrregullimi të kontrolluar. Kjo më bën të pres dialogë të mprehtë dhe figura që nuk e luajnë kurrë njësoj kartën e tyre për dy skena rresht. Dhe në një film si ky, kjo është gjysma e suksesit.

Nuk më duhet shumë për ta imagjinuar atmosferën: një hapësirë e izoluar, personazhe që flasin me kujdes, një ndjenjë se diçka po lëviz poshtë sipërfaqes. Kjo lloj energjie funksionon mirë edhe kur e sheh publikun në Prishtinë, Tiranë apo Shkup, sepse ka atë nervin e njohur të një filmi që s’të lejon ta ndash mendjen rehat. Nëse mendon se do të marrësh një histori të rregullt e lineare, je në adresë të gabuar.

Gjurmët e një aktori, jo të një heroi

Me kohëzgjatje 117 minuta, Wild Horse Nine Duket i ndërtuar për të mbajtur një tension të vazhdueshëm pa u zgjatur kot. Kjo është e rëndësishme, sepse filmat me këtë lloj përzierjeje zhanresh shpesh bien në grackën e mbingarkesës. Këtu, megjithatë, premisa e ngushtë dhe ambienti i izoluar mund ta ndihmojnë ritmin të qëndrojë i mprehtë. Unë do të doja ta shihja pikërisht për këtë: jo për spektakël të madh, por për mënyrën si do ta mbajë pezull një histori të vogël në pamje dhe të madhe në pasojë.

TMDB e ka vlerësuar me 9.0/10, ndonëse mbi bazën e pak votave, ndërsa Rotten Tomatoes shënon 93%. Këto shifra nuk janë premtim, por tregues. Ato sugjerojnë një pritje të fortë dhe një interes të menjëhershëm, sidomos për ata që ndjekin punën e McDonagh-it dhe kërkojnë filma që nuk shiten si të lehtë. Edhe unë hyj në atë kategori. Më bezdis kur një thriller komedik e merr veten shumë seriozisht; këtu, nga përshkrimi, nuk duket se ka ndërmend ta bëjë këtë gabim.

Për kë e shoh të funksionojë më fort

Wild Horse Nine I drejtohet atyre që duan filmat me personazhe të çara, me humor të errët dhe me një ndjesi politike që nuk e mbulon dramën njerëzore. Është më shumë për ata që kënaqen kur një histori i ndryshon tonet pa paralajmërim, sesa për ata që kërkojnë strukturë të pastër ose thriller me rregulla të qarta. Nëse të pëlqen kur një film të merr për dore dhe pastaj ta lëshon paksa në terr, ky mund të jetë terreni yt.

Unë do ta prisja me interes të veçantë pikërisht sepse kombinon një kontekst historik të ndezur, një ambient të pazakontë dhe një regjisor që e di si të shtrydhë humor nga frika. Kjo nuk është formula më e qetë. Por rrallëherë filmat më interesantë janë të qetë.

Verdikti im mbi këtë udhëtim të çuditshëm

Nga sa tregon premisa, Wild Horse Nine Premton një përplasje tërheqëse mes satirës, paranojës dhe dramës së personazheve, të gjitha të vendosura në një hapësirë që vetvetiu ndihet si kurth. Mua personalisht më pëlqen kur një film nuk e fsheh çrregullimin e vet, por e kthen atë në motor. Ky projekt duket se e bën pikërisht këtë.

Prandaj, vlerësimi im i hershëm është pozitiv, me një rezervë të vogël që vjen nga fakti se filmi ende mbështetet te pritja dhe jo te përvoja e plotë e shikimit. Por si premtim, është shumë i fortë.