23 vjet nga “The Return of the King”: epopeja që ende mban kurorën
Kur “The Lord of the Rings: The Return of the King” doli më 17 dhjetor 2003, ajo e mbylli trilogjinë e Peter Jackson-it me një peshë që pak filma e arrijnë. Sot, 23 vjet më vonë, mbetet një pikë referimi për aventurën, fantazinë dhe për mënyrën si një histori e madhe mund të lidhet me betejat e vogla të njeriut.
Mbyllja e një udhëtimi që s’ishte thjesht fantazi
Më 17 dhjetor 2003, “The Lord of the Rings: The Return of the King” doli si përmbyllja e madhe e trilogjisë së Peter Jackson-it. Filmi erdhi si aventurë, fantazi dhe aksion, por, mbi të gjitha, si një rrëfim që lidh barrën, besnikërinë dhe çmimin e pushtetit, duke u dhënë atyre peshë të njëjtë dramatike. Sot, 23 vjet më vonë, ai nuk duket aspak i zbehur. Përkundrazi.
Sipas përmbledhjes zyrtare, ushtritë mblidhen për betejën e fundit ndërsa forca të lashta të Dritës dhe Errësirës luftojnë për fatin e botës; ndërkohë, shpresa mbetet te Frodo, Sam dhe Gollum, që hyjnë thellë në zemrën e errët të Mordorit për të shkatërruar Unazën. Mua personalisht, ky është filmi ku pesha e historisë ndihet më rëndë se spektakli. Dhe spektakli, gjithsesi, është i madh.
Me kohëzgjatje 201 minuta, filmi nuk kërkon durim të zakonshëm; kërkon dorëzim. Por pikërisht këtu qëndron forca e tij, sepse nuk e ngre tensionin vetëm me beteja, por me rrugëtimin emocional të personazheve që mbajnë mbi shpinë një botë të tërë. Hyn pa zhurmë. Dhe e fiton terrenin menjëherë.
Peter Jackson, kasti dhe arsyeja pse filmi mbeti klasike
Regjinë e mbajti Peter Jackson, emër i lidhur ngushtë me gjithë universin e “The Lord of the Rings”. Pa hyrë në hamendësime, mjafton të rikujtohet se ai e kishte ngritur këtë botë përmes trilogjisë dhe se pikërisht këtu e solli, me vetëdije, në përmbyllje të saj. Kjo është arsyeja pse filmi ndihet i menduar si fund, jo thjesht si kapitull i fundit. Ka një dallim të madh mes të dyjave.
Elijah Wood si Frodo, Ian McKellen si Gandalf, Viggo Mortensen si Aragorn, Sean Astin si Sam, Andy Serkis si Gollum/Smeagol dhe Dominic Monaghan si Merry e bëjnë ansamblin të funksionojë si një trup i vetëm. Çdonjëri ka peshën e vet, por nuk e rrëzon tjetrin. Andy Serkis, sidomos, e kthen Gollum-in në prani që s’të del nga mendja lehtë; dhe kjo nuk është pak për një film kaq të gjatë.
Vlerësimet e larta flasin vetë: 8.5/10 në TMDB, 9.0/10 në IMDb, 94% në Rotten Tomatoes dhe 94/100 në Metacritic. Ka fituar 11 Oscar dhe dhjetëra çmime të tjera, gjë që e shpjegon pse vazhdon të trajtohet si klasik i rrallë. Jo vetëm çmime. Kjo e mban gjallë edhe sot.
Për publikun shqiptar, rëndësia e tij është e dyfishtë. Nga njëra anë, është një nga ato epope që shihen ende me familje, sidomos kur kërkohet një film i gjatë që i mban të gjithë në divan pa u shpërndarë në telefona. Nga ana tjetër, ai mbetet shembull se si fantastika mund të mos jetë arratisje boshe, por tregim serioz për sakrificën, udhëheqjen dhe zgjedhjen mes së mirës e së keqes. Dhe kjo, në Ballkan, ku rrëfimet për nderin dhe barrën kolektive kuptohen mirë, tingëllon veçanërisht afër.
Ku mund ta shikoni
Platforma zyrtare në Kosovë, Shqipëri, Maqedoni të Veriut dhe Mal të Zi (JustWatch/TMDB). TitraShqip nuk hoston dhe nuk linkon video.
Shkruar mbi të dhëna faktike nga redaksia e TitraShqip. Shpreh opinionin e autorit dhe nuk përmban as nuk promovon burime për shikim apo shkarkim.
Artikulli i radhës
Harry Potter and the Philosopher's Stone – kur magjia nis me një shkallë të fshehtë
“Harry Potter and the Philosopher's Stone” doli më 2001 dhe ende mbetet porta hyrëse më e famshme e fantazisë së re moderne. Chris Columbus e ndërtoi rrëfimin me butësi dhe ritëm familjar, ndërsa filmi i dha formë një bote që sot duket e njohur pothuajse për të gjithë. Është ai lloj klasiku që, edhe pas viteve, ruan një hijeshi të pastër.
Lexo më tej
Incendies: rruga e errët që s’u tret me kohën
Kur një testament i çon dy binjakë drejt Lindjes së Mesme, “Incendies” hapet si një dramë familjare dhe shndërrohet dalëngadalë në hetim mbi plagët e trashëguara. Filmi i Denis Villeneuve, i dalë në 2010, mbetet i ashpër, i përqendruar dhe emocionalisht i rëndë, pikërisht sepse nuk kërkon të lehtësojë asgjë.
Raging Bull: kur dhuna në ring kthehet kundër jetës
Kur doli më 14 nëntor 1980, Raging Bull solli një portret të ashpër dhe të pakompromis të Jake LaMotta-s, boksierit që ngjiti majat me agresivitet, por e pagoi shtrenjtë jashtë ringut. Edhe sot, ky film i Martin Scorsese mbetet i rëndësishëm sepse nuk flet vetëm për sportin, por për vetëshkatërrimin, xhelozinë dhe burrërinë e plagosur.
The Wolf of Wall Street: kur lakmia bëhet spektakël
Në filmin e Martin Scorsese-s, Wall Street-i nuk duket si tempull financash, por si një karusel marramendës ku ambicia, mashtrimi dhe humori i zi ecin dorë për dore. I publikuar më 25 dhjetor 2013, The Wolf of Wall Street mbetet një klasik i pakëndshëm dhe magnetik, që sot lexohet po aq si satirë e etjes për pasuri, sa edhe si paralajmërim i ftohtë.