Incendies: rruga e errët që s’u tret me kohën
Kur një testament i çon dy binjakë drejt Lindjes së Mesme, “Incendies” hapet si një dramë familjare dhe shndërrohet dalëngadalë në hetim mbi plagët e trashëguara. Filmi i Denis Villeneuve, i dalë në 2010, mbetet i ashpër, i përqendruar dhe emocionalisht i rëndë, pikërisht sepse nuk kërkon të lehtësojë asgjë.
Një testament që hap plagë të vjetra
“Incendies” doli më 17 shtator 2010 dhe, edhe pas më shumë se një dekade, mbetet nga ato filma që të bien mbi supe pa zhurmë, por me peshë të madhe. Me regji të Denis Villeneuve, ky dramë-luftë-mister nis me dëshirën e fundit të një nëne dhe e kthen kërkimin e binjakëve Jeanne e Simon në një udhëtim drejt rrënjëve të tyre të ngatërruara në Lindjen e Mesme. Është film i ftohtë në sipërfaqe, por i djegur nga brenda.
Vlerësimet e larta në TMDb, IMDb, Rotten Tomatoes dhe Metacritic nuk janë rastësi. Filmi e fiton forcën jo me efekte apo me kthesa të zhurmshme, por me mënyrën si e ndërton tensionin hap pas hapi, derisa e bën familjen të duket si histori shteti, dhe shtetin si dramë familjare. Mua personalisht më godet pikërisht kjo kthjelltësi e ashpër. Nuk e zbukuron dhimbjen.
Pse mbetet i rëndësishëm sot
Sot, “Incendies” lexohet si një film për trashëgiminë e dhunës, kujtesën dhe identitetin, por edhe si një kujtesë se sa thellë futen luftërat në jetën private. Për publikun shqiptar, sidomos në Prishtinë, Tiranë apo Shkup, ku rrëfimet për familjen, humbjen dhe historitë e heshtura kalojnë shpesh nga brezi në brez, filmi mund të prekë një nerv të njohur. Jo për nga ngjarjet konkrete, por për nga pesha emocionale. Dhe ajo peshë nuk është e lehtë.
Denis Villeneuve, që më vonë u bë një emër i madh edhe me filma më të mëdhenj në shkallë dhe ambicie, këtu shfaqet i përqendruar, i disiplinuar dhe i pamëshirshëm ndaj sentimentalizmit. Lubna Azabal, Mélissa Désormeaux-Poulin dhe Maxim Gaudette e mbajnë ngarkesën dramatike me një lojë të përmbajtur, ndërsa Rémy Girard i jep historisë një shtresë tjetër qetësie të shqetësuar. Në ekran, askush nuk e ka luksin të jetë i thjeshtë. Kjo e bën filmin të mbetet i freskët edhe sot.
Në një kohë kur shumë drama lufte kërkojnë të tronditin shpejt, “Incendies” kërkon durim dhe kujdes. Është një film që nuk e sheh konfliktin si sfond, por si plagë që e deformon gjuhën, familjen dhe kujtesën. Dhe pikërisht për këtë arsye, edhe sot e kësaj dite, ai vazhdon të jetë i vlefshëm për t’u rishikuar me sy më të pjekur.
Shkruar mbi të dhëna faktike nga redaksia e TitraShqip. Shpreh opinionin e autorit dhe nuk përmban as nuk promovon burime për shikim apo shkarkim.
Artikulli i radhës
Raging Bull: kur dhuna në ring kthehet kundër jetës
Kur doli më 14 nëntor 1980, Raging Bull solli një portret të ashpër dhe të pakompromis të Jake LaMotta-s, boksierit që ngjiti majat me agresivitet, por e pagoi shtrenjtë jashtë ringut. Edhe sot, ky film i Martin Scorsese mbetet i rëndësishëm sepse nuk flet vetëm për sportin, por për vetëshkatërrimin, xhelozinë dhe burrërinë e plagosur.
Lexo më tej
Shutter Island: kur ishulli s’të lë të dalësh nga mendja
Në 2010, Martin Scorsese e çoi Leonardo DiCaprion në një hetim që rrëshqet nga krimi te tronditja psikologjike. Shutter Island doli më 14 shkurt 2010 dhe mbetet një thriller i errët, i ndërtuar mbi dyshim, kujtesë të çarë dhe atmosferë që nuk të lëshon lehtë. Për publikun shqiptar, është nga ato filma që shihen edhe sot me po atë kurreshtje të zymtë.
23 vjet nga “The Return of the King”: epopeja që ende mban kurorën
Kur “The Lord of the Rings: The Return of the King” doli më 17 dhjetor 2003, ajo e mbylli trilogjinë e Peter Jackson-it me një peshë që pak filma e arrijnë. Sot, 23 vjet më vonë, mbetet një pikë referimi për aventurën, fantazinë dhe për mënyrën si një histori e madhe mund të lidhet me betejat e vogla të njeriut.
Raging Bull: kur dhuna në ring kthehet kundër jetës
Kur doli më 14 nëntor 1980, Raging Bull solli një portret të ashpër dhe të pakompromis të Jake LaMotta-s, boksierit që ngjiti majat me agresivitet, por e pagoi shtrenjtë jashtë ringut. Edhe sot, ky film i Martin Scorsese mbetet i rëndësishëm sepse nuk flet vetëm për sportin, por për vetëshkatërrimin, xhelozinë dhe burrërinë e plagosur.