Shutter Island: kur ishulli s’të lë të dalësh nga mendja
Në 2010, Martin Scorsese e çoi Leonardo DiCaprion në një hetim që rrëshqet nga krimi te tronditja psikologjike. Shutter Island doli më 14 shkurt 2010 dhe mbetet një thriller i errët, i ndërtuar mbi dyshim, kujtesë të çarë dhe atmosferë që nuk të lëshon lehtë. Për publikun shqiptar, është nga ato filma që shihen edhe sot me po atë kurreshtje të zymtë.
Më 14 shkurt 2010, Shutter Island doli si një nga ato filma që nuk kërkojnë thjesht vëmendje, por edhe durim nervash. Martin Scorsese e vendosi Leonardo DiCaprion në qendër të një historie me dramë, thriller dhe mister, ku një marshali amerikan, Teddy Daniels, heton zhdukjen e një pacienteje në një spital për të sëmurët kriminalë, ndërsa përballet me pamje shqetësuese dhe një mjek të mistershëm. Për mua, ky është pikërisht tipi i filmit që të fut në lojë pa zhurmë dhe pastaj ta kthen çdo përgjigje në pyetje. Dhe kjo punon ende.
Vlerësimet e larta në IMDb dhe TMDB, bashkë me pritjen e fortë kritike, e kanë mbajtur filmin në qarkullim edhe pas 16 vjetësh. Në një treg ku thrilleri shpesh mbështetet te befasia e momentit, Shutter Island mbështetet te ankthi i zgjatur, te zhurma e brendshme dhe te mënyra si rrëfimi e shtyn shikuesin të dyshojë për gjithçka. Në Prishtinë a Tiranë, ku publiku ka mësuar t’i lexojë mirë filmat “me kthesë”, ky është një titull që ende ta kthen shikimin te detaji i vogël. Nuk e prisja që tensioni i tij të mbetej kaq i freskët.
Scorsese dhe DiCaprio në një terren më të ftohtë se zakonisht
Martin Scorsese vjen këtu si regjisor që e njeh mirë terrenin e personazheve të ndërlikuara dhe të botëve ku morali lëkundet. DiCaprio e mban gjithçka. Mark Ruffalo, në rolin e Chuck Aule, sjell kundërpeshën që i duhet historisë, ndërsa Ben Kingsley, Max von Sydow, Michelle Williams dhe Emily Mortimer e mbushin çdo hapësirë me prani të fortë, që lë gjurmë të qarta. Mua personalisht më ka mbetur edhe mënyra si ky kast e mban dyshimin gjallë pa e shpjeguar tepër.
Ky kombinim nuk është rastësor. Scorsese dhe DiCaprio kishin tashmë një bashkëpunim të fortë pas The Departed dhe The Aviator, ndaj pritshmëria për një film të disiplinuar në ritëm dhe të ngarkuar me tension psikologjik ishte e natyrshme. Shutter Island nuk luan me shpejtësi, por me presion; nuk kërkon të të japë rehati, por të të fusë në një hapësirë ku çdo shenjë duket si paralajmërim. Dhe pikërisht aty e gjen forcën e vet.
Pse mbetet interesant edhe sot
Si retrospektivë, filmi ka një vlerë të veçantë sepse e përballon shikuesin me një mister që nuk varet vetëm nga zgjidhja, por nga rruga deri aty. Zhanri i dramës psikologjike e ngre atë mbi një thriller të zakonshëm, sepse këtu atmosfera, kujtesa dhe perceptimi peshojnë po aq sa vetë hetimi, duke i dhënë rrëfimit një thellësi që vazhdon përtej ngjarjeve. Kjo është arsyeja pse filmi nuk është plakur keq; ai thjesht kërkon shikues që pranon lojën e tij të errët.
Për publikun shqiptar, sidomos për ata që e pëlqejnë kinemanë me tension dhe karaktere të thyer, Shutter Island mbetet i afërt edhe sot. Është një film që mund të shijohet nga ata që duan mister, por edhe nga ata që kërkojnë aktrim të fortë dhe regji të kontrolluar mirë. Në familjet tona, kjo punon për bukuri. Dhe kjo, besoj, është arsyeja pse ende kthehemi tek ai.
Ku mund ta shikoni
Platforma zyrtare në Kosovë, Shqipëri, Maqedoni të Veriut dhe Mal të Zi (JustWatch/TMDB). TitraShqip nuk hoston dhe nuk linkon video.
Shkruar mbi të dhëna faktike nga redaksia e TitraShqip. Shpreh opinionin e autorit dhe nuk përmban as nuk promovon burime për shikim apo shkarkim.
Artikulli i radhës
The Sting: mashtrimi si art, me buzëqeshje dhe thikë pas shpine
Me The Sting, George Roy Hill e kthen mashtrimin në një lojë elegante nervash, ku çdo buzëqeshje ka një kosto dhe çdo hap duket i menduar dy herë. Filmi doli në 1973 dhe sot mbetet klasik sepse ndërthur komedinë, krimin dhe dramën me një lehtësi që nuk plaket kollaj.
Lexo më tej
23 vjet nga “The Return of the King”: epopeja që ende mban kurorën
Kur “The Lord of the Rings: The Return of the King” doli më 17 dhjetor 2003, ajo e mbylli trilogjinë e Peter Jackson-it me një peshë që pak filma e arrijnë. Sot, 23 vjet më vonë, mbetet një pikë referimi për aventurën, fantazinë dhe për mënyrën si një histori e madhe mund të lidhet me betejat e vogla të njeriut.
Incendies: rruga e errët që s’u tret me kohën
Kur një testament i çon dy binjakë drejt Lindjes së Mesme, “Incendies” hapet si një dramë familjare dhe shndërrohet dalëngadalë në hetim mbi plagët e trashëguara. Filmi i Denis Villeneuve, i dalë në 2010, mbetet i ashpër, i përqendruar dhe emocionalisht i rëndë, pikërisht sepse nuk kërkon të lehtësojë asgjë.
Raging Bull: kur dhuna në ring kthehet kundër jetës
Kur doli më 14 nëntor 1980, Raging Bull solli një portret të ashpër dhe të pakompromis të Jake LaMotta-s, boksierit që ngjiti majat me agresivitet, por e pagoi shtrenjtë jashtë ringut. Edhe sot, ky film i Martin Scorsese mbetet i rëndësishëm sepse nuk flet vetëm për sportin, por për vetëshkatërrimin, xhelozinë dhe burrërinë e plagosur.