Coco: kujtesa, muzika dhe një udhëtim që s’venitet
Kur një film i animuar flet për familjen, kujtesën dhe muzikën me kaq finesë, ai del përtej etiketës “për fëmijë”. Coco doli më 27 tetor 2017 dhe, edhe sot, mbetet një nga ato rrëfime që i prek njësoj fëmijët, prindërit dhe gjyshërit. Në qendër është Migueli, një djalë që sfidon një ndalim familjar ndaj muzikës dhe hyn në Botën e të Vdekurve.
Migueli dhe një ndalim familjar që e ndez gjithë rrëfimin
Coco doli më 27 tetor 2017 si një film familjar i animuar, me muzikë dhe aventurë, i regjistruar menjëherë në kujtesën e publikut për mënyrën si e ktheu një histori intime në një udhëtim të madh emocional. Në qendër është Migueli, i cili ëndërron të bëhet muzikant si idhulli i tij Ernesto de la Cruz, ndonëse familja ia ka ndaluar muzikën prej brezash, duke e lënë të përplasur mes pasionit dhe traditës. Kjo përplasje mes dëshirës personale dhe barrës familjare është thelbi i filmit. Dhe funksionon, fort. Mjafton ky kombinim për ta bërë të qartë se filmi nuk mbështetet vetëm te ngjyrat dhe spektakli vizual, por edhe te një kast që i jep karakter secilës figurë. Mua personalisht më duket se kjo është një nga arsyet pse Coco nuk plaket lehtë. Ai e luan fort kartën e ndjenjës, por pa e humbur ritmin e aventurës.
Edhe sot, me një vlerësim TMDB 8.2/10, IMDb 8.4/10 dhe 97% në Rotten Tomatoes, filmi mbetet një pikë referimi për animacionin familjar. Nuk është rastësi që ka fituar 2 Oscarë dhe, sipas të dhënave, ka 113 fitore e 42 nominime gjithsej. Këto shifra tregojnë një pranim të fortë, por më e rëndësishmja është se filmi ka ruajtur vendin e tij në bisedat e publikut si një tregim që prek kujtesën familjare dhe trashëgiminë kulturore. Në Tiranë, Prishtinë apo Shkup, ky lloj rrëfimi zakonisht kap menjëherë familjet që shkojnë bashkë në kinema.
Pse Coco mbetet i rëndësishëm edhe sot
Ajo që e dallon Coco-n është mënyra si e trajton lidhjen mes brezave pa e bërë predikim. Kujtesa prek butë. Kjo e bën historinë më të madhe se një aventurë e zakonshme e animuar. Është një film për identitetin. Për rrënjët. Për atë që mbetet kur zhurma shuhet.
Estetika vizuale dhe udhëtimi në Botën e të Vdekurve i japin filmit një gjallëri që e mban të freskët edhe pas nëntë vjetësh. Por forca e tij nuk është vetëm te ngjyrat ose muzika; është te mënyra si i bashkon emocionet me mitin familjar, pa u bërë sentimental në mënyrë të lirë. Mua më bezdisin filmat që kërkojnë lot me zor, ndërsa Coco e fiton reagimin me ndershmëri. Prandaj ia vlen të mbetet në qarkullim edhe sot, sidomos për publikun shqiptar që i njeh mirë historitë e mëdha familjare, respektin për gjyshërit dhe peshën e kujtesës në shtëpi.
Pa u kthyer në një tekst nostalgjik, Coco mbetet edhe një kujtesë se animacioni mund të flasë seriozisht për humbjen, identitetin dhe pajtimin. Dhe kur një film familjar e arrin këtë pa u rënduar, ai fiton më shumë se çmime: fiton jetëgjatësi. Prandaj, edhe pas kaq vitesh, ai mbetet me vend të sigurt mes filmave që nuk shihen vetëm një herë, sepse lë gjurmë që nuk zbehen lehtë.
Shkruar mbi të dhëna faktike nga redaksia e TitraShqip. Shpreh opinionin e autorit dhe nuk përmban as nuk promovon burime për shikim apo shkarkim.
Artikulli i radhës
The Originals: familja, pushteti dhe New Orleans-i i errët
Që në nisje, The Originals e merr mitin vampirik dhe e zhvendos në një qytet që duket i lindur për intriga: New Orleans. Seriali ndjek Mikaelsonët, një familje mijëvjeçare, të etur për pushtet, dhe e kthen përplasjen e tyre për qytetin në dramë familjare, politike dhe mbinatyrore. Edhe sot, ai mbetet një klasik për ata që pëlqejnë fantazinë me nerv, atmosferë dhe marrëdhënie të helmuara.
Lexo më tej
Craig Zobel sjell në kinema ‘Something Is Killing the Children’
Craig Zobel do të drejtojë adaptimin filmik të “Something Is Killing the Children”, ndërsa Jason Blum dhe Blumhouse janë mes producentëve, sipas Deadline. Projekti vjen nga komiku i James Tynion IV dhe Werther Dell’Edera, duke e vendosur një tjetër histori të errët në qendër të vëmendjes së Hollywood-it.
BlumFest trondit Comic Con-in e Nju Jorkut me emra të mëdhenj të horrorit
Sipas Hollywood Reporter, BlumFest e solli atmosferën e frikës në New York Comic Con 2026 me disa njoftime që ndezën sallën. Mes tyre spikati Craig Zobel si regjisor i adaptimit të "Something Is Killing the Children", ndërsa në skenë u shfaqën edhe emra si Mike Flanagan, James Wan dhe Kristen Bell.
Krijuesi i “Scream” s’deshi kurrë pjesën e katërt
Sipas Collider, rikthimi te një ekskluzivitet horror si “Scream” sjell gjithmonë të njëjtën dilemë: si t’i futësh sërish të mbijetuarit në rrezik pa e përsëritur filmin që publiku tashmë e njeh. Kjo tensionon vetë zemrën e sagës, sepse personazhet e kuptojnë lojën, por kjo nuk i shpëton dot.