Hachi: A Dog's Tale — besnikëria që s’plaket
Një qen i humbur, një profesor i qetë dhe një lidhje që rritet pa zhurmë, derisa bëhet kujtesë e gjallë për durimin dhe besnikërinë. “Hachi: A Dog's Tale” mbetet nga ata filma që nuk bëjnë shumë bujë, por të kapin ngadalë dhe të lënë me një heshtje të gjatë pas fundit. Mua personalisht më preku pikërisht kjo thjeshtësi.
Një film i vogël që rri gjatë në mendje
Ka filma që nuk hyjnë me forcë, por të afrohen si një kafshë e qetë në prag të derës. “Hachi: A Dog's Tale” bën pikërisht këtë: nis me një takim të thjeshtë, pothuaj të zakonshëm, dhe pastaj e kthen atë në një histori që të mbetet në kujtesë për shkak të përmbajtjes emocionale, jo për ndonjë zhurmë të madhe narrative. Mua personalisht më pëlqeu kjo disiplinë e filmit; nuk kërkon të të tronditë me kthesa, por të të fitojë me ndjenjë.
Filmi doli më 8 qershor 2009 dhe sot lexohet lehtë si një klasik modern i dramës familjare. Nuk është nga ata tituj që të imponojnë veten me spektakël. Është më i heshtur se kaq. Dhe pikërisht për këtë, në një kohë kur shumë filma matin gjithçka me ritëm e bujë, ai mbetet i veçantë.
Takimi me Hachin dhe premisa e thjeshtë
Sipas përmbledhjes zyrtare, profesor Wilson gjen një këlysh Akita të humbur rrugës për në shtëpi. Edhe pse gruaja e tij fillimisht ngurron, Hachi shpejt bëhet pjesë e familjes dhe lidhet fort me Parker Wilson. Prej aty, filmi ndërton një marrëdhënie që rritet me kohën, me kujdes dhe me një ndjeshmëri që nuk kërkon shpjegime të tepërta.
Kjo është edhe forca e tij: premisa është e kthjellët, pothuaj e zhveshur nga komplikimet. Nuk ka lojëra të mëdha me subjektin. Ka përditshmëri, përsëritje, pritje. Dhe kjo pritje është pikërisht ajo që e bën emocionin më të rëndë, sepse publiku e ndien se lidhja midis njeriut dhe qenit po ndërtohet mbi ritëm të zakonshëm, si në shumë shtëpi tona ku kafsha e shtëpisë bëhet shpejt pjesë e bisedës së përditshme. Në Prishtinë a Tiranë, këtë lloj afeksioni e kupton menjëherë. Është familjar, pa poza.
Regjia e Lasse Hallström: qetësi, durim, ndjesi
Lasse Hallström e drejton filmin me një ton të butë dhe të kontrolluar, duke i lënë hapësirë emocioneve të dalin vetë, pa u shtyrë me forcë. Kjo qasje i shkon shumë një historie si kjo, sepse çdo teprim do ta rrëzonte besueshmërinë. Ai nuk e trajton Hachin si simbol abstrakt, por si prani të gjallë që ndryshon ritmin e jetës së një familjeje.
Po të ishte luajtur me dorë më të rëndë, filmi do të rrezikonte të bëhej sentimental në mënyrë mekanike. Këtu nuk ndodh kjo. Toni mbetet i përmbajtur, dhe pikërisht për këtë më bezdis pak kur dikush e sheh vetëm si “film për të qarë”; jo, është më shumë se kaq. Është film për besnikërinë si zakon, jo si slogan.
Si dramë familjare, “Hachi: A Dog's Tale” shfrytëzon zhanrin me shumë thjeshtësi dhe pak mjete. Kohëzgjatja prej 93 minutash i jep një ritëm të pastër, pa e zgjatur ndjenjën përtej nevojës. Dhe kjo është një zgjedhje e mençur, sepse rrëfimi kërkon hapësirë për qetësi, jo për shpjegime të gjata.
Richard Gere dhe pesha e heshtjes
Richard Gere si Parker Wilson e mban filmin mbi shpatulla me një lojë të butë, të matur dhe njerëzore. Nuk kërkon të bëhet qendra e vëmendjes në çdo skenë; përkundrazi, lë që marrëdhënia me Hachin të marrë frymë. Joan Allen gjithashtu i jep historisë një ekuilibër të nevojshëm, sepse kundërpeshon emocionin me një këndvështrim familjar më të kthjellët.
Kastit i takon të punojë në një hapësirë ku gjestet e vogla vlejnë më shumë se fjalët. Dhe ky është një nga ato raste kur e kupton sa shumë mund të thotë një vështrim, një pritje, një kthim i përditshëm në të njëjtin vend. Nëse dikush në familjen tuaj ka pasur qen, sidomos në oborr a pranë shtëpisë, kjo ndjesi i vjen menjëherë e njohur. E kam parë edhe unë këtë lloj lidhjeje në shtëpi të zakonshme shqiptare; nuk ka romantizim, ka përkujdesje.
Për kë funksionon më mirë ky film
Ky titull i flet më shumë publikut që i pëlqejnë dramat e qeta, historitë familjare dhe filmat që ndërtojnë emocion përmes kohës, jo përmes trysnisë. Është për ata që nuk kanë problem me ritëm të ngadaltë, për shikuesit që duan një ndjenjë të pastër dhe për këdo që e vlerëson një rrëfim të thjeshtë, por të sinqertë.
Nuk është zgjedhja më e mirë për ata që kërkojnë tension të vazhdueshëm ose strukturë të ndërlikuar. As nuk përpiqet të jetë e tillë. Dhe kjo sinqeritet, mua personalisht, më duket pika e tij më e fortë. Nuk gënjen për atë që është.
Verdikti im pas kaq vitesh
Edhe pas 17 vitesh, “Hachi: A Dog's Tale” nuk duket i konsumuar. Vlerësimet e larta në TMDb dhe IMDb, bashkë me praninë e qëndrueshme në kujtesën e publikut, tregojnë se filmi e ka gjetur vendin e vet si një dramë familjare që mbështetet mbi ndjenjën dhe qëndrueshmërinë, jo mbi modën e momentit. RT me 64% e tregon se nuk është unanimisht i paprekshëm, por kjo nuk ia ul peshën emocionale.
Unë do ta quaja një film të ndershëm, të qetë dhe prekës, me një regji që e njeh mirë fuqinë e durimit. Ka çaste ku mund të të duket paksa i parashikueshëm, dhe kush kërkon më shumë kompleksitet dramatik mund të mbetet në distancë. Por për një klasik modern të besnikërisë, ai ia del me dinjitet. Dhe, po, ia vlen të mbahet mend.
Vlerësimi im: 4.5/5
- Emocion i ndërtuar me durim.
- Regji e butë dhe e përmbajtur.
- Richard Gere sjell qetësi dhe besueshmëri.
- Mesazh i pastër për lidhjen dhe besnikërinë.
- Ritëm i thjeshtë, por efektiv.
Pikat e forta
- Emocion i ndërtuar me durim.
- Regji e butë dhe e përmbajtur.
- Richard Gere sjell qetësi dhe besueshmëri.
- Mesazh i pastër për lidhjen dhe besnikërinë.
Pikat e dobëta
- Ritëm i ngadaltë për disa shikues.
- Mund të ndihet disi i parashikueshëm.
- Nuk i pëlqen atij që kërkon kompleksitet të madh.
Shkruar mbi të dhëna faktike nga redaksia e TitraShqip. Shpreh opinionin e autorit dhe nuk përmban as nuk promovon burime për shikim apo shkarkim.
Artikulli i radhës
Les Quatre Cents Coups: rebelimi i vogël që nuk plaket
Në Parisin e François Truffaut-it, një djalë i quajtur Antoine Doinel endet mes prindërve të painteresuar, shkollës së ftohtë dhe telasheve që i shtohen njëra-tjetrës. I dalë më 3 qershor 1959, Les Quatre Cents Coups mbetet një dramë që ende flet fort për fëmijërinë e lënë mënjanë dhe përplasjen me autoritetin.
Lexo më tej
Double Indemnity: një klassik i ftohtë, i mprehtë dhe ende i gjallë
Në “Double Indemnity”, një shitës sigurimesh hyn në një lojë që duket e pastër në letër, por shpejt kthehet në kurth moral dhe kriminal. Billy Wilder e ndërton tensionin me dorë të hekurt, ndërsa Barbara Stanwyck dhe Fred MacMurray e mbajnë filmin në atë zonë të rrezikshme ku tundimi dhe frika ecin krah për krah.
Taxi Driver: nata e gjatë e një qyteti që s’fle
Kur një njeri i pagjumë nis të endet natën me taksi nëpër New York, filmi i Martin Scorsese nuk mbetet te rrëfimi i një shoferi të vetmuar. Taxi Driver u shfaq si një zhytje e ftohtë në izolim, furi të brendshme dhe një qytet që shndërrohet në pasqyrë të çrregullimit njerëzor. Ende sot, ai godet me të njëjtën shqetësim të hidhur.
The Sting: mashtrimi si art, me buzëqeshje dhe thikë pas shpine
Me The Sting, George Roy Hill e kthen mashtrimin në një lojë elegante nervash, ku çdo buzëqeshje ka një kosto dhe çdo hap duket i menduar dy herë. Filmi doli në 1973 dhe sot mbetet klasik sepse ndërthur komedinë, krimin dhe dramën me një lehtësi që nuk plaket kollaj.