Hocus Pocus: një Halloween që s’plaket

Salemi, Halloween-i dhe një ton që s’e merr veten shumë seriozisht

Me regji nga Kenny Ortega, filmi i jep përparësi ritmit dhe atmosferës më shumë sesa ndërtimit të një bote të gjerë. Fantazia këtu nuk është e ftohtë apo akademike; ajo shfaqet si lojë, si një rrëmujë me ngjyra, si një rrëfim që e di se po kërkon edhe buzëqeshje, jo vetëm tension. Kjo e bën të afërt për publikun familjar, por edhe për këdo që e njeh atë ndjesi të filmave që shihen bashkë në shtëpi, kur dikush komenton nga divani e dikush tjetër qesh para kohe.

Toni lëviz mes komedisë dhe kërcënimit të lehtë, pa u rënduar. Kjo është forca kryesore e filmit. Nuk e tepron me errësirën, por as nuk e zbraz rrezikun. Në një mënyrë shumë të kapshme, ai të kujton atë balancën që e kërkon edhe publiku ynë në Prishtinë, Tiranë apo Shkup: diçka që ta mbajë fëmijën të qetë dhe të rriturin të mos mërzitet. Këtu, balanca del më mirë se sa do ta prisja.

Tre motra, tre energji, një lojë e pandërprerë

Cast-i është zemra e gjithë punës. Bette Midler, Sarah Jessica Parker dhe Kathy Najimy i japin secilës shtrigë një personalitet të dallueshëm, dhe ky dallim është ai që e mban filmin gjallë edhe kur fabula ecën në vijë të drejtë. Nuk ka nevojë për kthesa të ndërlikuara; mjafton mënyra si ato e marrin hapësirën, si e shtyjnë njëra-tjetrën, si e kthejnë kërcënimin në spektakël komik.

Edhe pjesa e fëmijëve funksionon si duhet brenda premisës. Omri Katz, Thora Birch dhe Vinessa Shaw janë të vendosur në një strukturë ku secili ka një rol të qartë: të dyshojë, të reagojë, të ruajë gjakftohtësinë kur bota rreth tyre prishet. Kjo e mban narrativën të lexueshme. Dhe për një film familjar të dalë në 1993, kjo është më shumë sesa mjafton.

Pse ky film mbetet në kujtesë

“Hocus Pocus” nuk më duket film që mbështetet te finesa e madhe regjisoriale. Ai jeton nga energjia, nga karizma e kastit dhe nga ideja e thjeshtë se frika dhe humori mund të ecin krah për krah. Kjo e bën të lehtë për t’u rikthyer, sidomos pas 33 vjetësh, kur shumë prodhime të ngjashme duken më të tendosura se sa duhet dhe më pak të lira në frymë.

Mua më bezdis pak fakti që filmi, në momente të caktuara, mbështetet më shumë te personaliteti i personazheve sesa te thellimi i tyre. Por kjo nuk ia rrëzon hijeshinë. Përkundrazi, e tregon qartë çfarë është: një komedi fantazie e bërë për të mbijetuar përmes tonit dhe kujtesës, jo përmes kompleksitetit narrativ.

Për kë është bërë kjo magji?

Ky titull u flet sidomos atyre që kërkojnë një film familjar me identitet të fortë dhe me atmosferë sezonale që nuk lodh. Është për shikuesit që duan ta ndiejnë Halloween-in si lojë, jo si tmerr, dhe për ata që i çmojnë filmat ku karakteret e çuditshme janë më të rëndësishme se mekanika e komplotit. Për publikun që është rritur me televizorin ndezur në mbrëmje familjare, ka një nostalgji të qartë në mënyrën si “Hocus Pocus” e ndërton ritmin e vet.

Nuk është film që kërkon durim kritik si një dramë e madhe, por as nuk është thjesht zbukurim sezonal. Ia vlen, besoj, për atë përzierje të rrallë mes humorit të çuditshëm, fantazisë së lehtë dhe një gjallërie që ende funksionon. Në një treg ku shumë filma familjarë harrohen sapo mbarojnë, ky ka mbetur në këmbë. Dhe jo rastësisht.

Verdikti im: klasik i çuditshëm, por i qëndrueshëm

“Hocus Pocus” ka disa mangësi të qarta në thellim dhe në peshë dramatike, por ato nuk e zbehin rolin e tij si klasik i dashur i viteve ’90. Ai fiton me atmosferë, me energji dhe me një treshe antagoniste që e mban filmin të gjallë nga fillimi në fund. Për mua, ky është një rast kur nostalgjia nuk e mbulon cilësinë; përkundrazi, e shpjegon pse filmi ende i reziston kohës.

Vlerësimi: ★★★★☆ 4/5

• Karizëm e fortë nga trioja e shtrigave.
• Toni familjar është i balancuar mirë.
• Atmosfera e Halloween-it mbetet e paharrueshme.
• Premisa është e thjeshtë, por shumë e qëndrueshme.

• Personazhet anësorë nuk shfrytëzohen plotësisht.
• Fabula mbështetet më shumë te energia sesa te thellësia.