Inside Out: si e ktheu Pixar-in trurin e një vajze në univers
Kur Riley, 11 vjeçe, shpërngulet në një qytet të ri, pesë emocionet e saj nisin një luftë të vogël, por me pasoja të mëdha. Inside Out doli më 17 qershor 2015 dhe mbeti një nga filmat më të mprehtë të animacionit familjar, sepse e shpjegon rritjen me gjuhë të thjeshtë, por pa e zbrazur nga dhimbja.
Riley është 11 vjeçe, shpërngulet në një qytet të ri dhe në kokën e saj nis një lëvizje e madhe, pothuajse si ajo qetësia e çuditshme që bie në një shtëpi në Tiranë ose Prishtinë kur familja ndryshon gjithçka brenda një dite. Inside Out doli më 17 qershor 2015 dhe, me kohëzgjatje 95 minuta, e ktheu një ide të vështirë psikologjike në rrëfim familjar, aventuror dhe komik, pa e humbur dramën që e mban në këmbë. Mua personalisht më duket ende një nga shembujt më të zgjuar të animacionit modern, sepse flet me fëmijët pa i nënvlerësuar dhe me të rriturit pa i kursyer.
Filmi ka në qendër pesë emocione: Joy, Fear, Anger, Disgust dhe Sadness, të cilat punojnë së bashku derisa Joy dhe Sadness humbin rrugën dhe detyrohen të kthehen në shtëpi përmes hapësirave të panjohura. Kaq mjafton për ta ndezur motorin e historisë. Dhe pikërisht këtu filmi bëhet i paharrueshëm, sepse nuk sillet vetëm rreth një vajze, por rreth mënyrës se si përkthehet brenda nesh ndryshimi, humbja dhe rritja.
Pse filmi i Pete Docter-it ende qëndron lart
Regjisori Pete Docter e kishte treguar më herët dorën e tij te Pixar me filma që ndërtojnë botë të imagjinuara mbi një ndjenjë shumë njerëzore. Në Inside Out, ai shkon edhe më tej, duke e ndërtuar mendjen si një peizazh emocional ku rregullat duken të qarta, por rrëshqitjet e befasishme drejt kaosit e prishin menjëherë rendin e dukshëm. Filmi doli me një vlerësim shumë të lartë nga publiku dhe kritika, me 7.9/10 në TMDb, 8.1/10 në IMDb, 98% në Rotten Tomatoes dhe 94/100 në Metacritic. Këto numra nuk e bëjnë filmin të vlefshëm; thjesht vërtetojnë atë që shumë shikues e kuptuan menjëherë, sepse forca e tij qëndron te trajtimi i trishtimit pa e quajtur gabim dhe i gëzimit pa e shndërruar në zgjidhje automatike.
Kjo më pëlqen shumë. Ndryshim i njohur, shumë. Dhe pikërisht aty e kap publiku ynë.
Kasti zanor dhe arsyeja pse mbetet klasik i vitit 2015
Amy Poehler i jep Joy-së një energji të palodhur; Phyllis Smith e bën Sadness të duket më e thellë se sa pritej; Bill Hader, Lewis Black, Mindy Kaling dhe Richard Kind e plotësojnë ansamblin me ngjyra të dallueshme dhe ritëm të saktë. Ky ekip nuk e mban filmin thjesht mbi emra të njohur. E mban mbi ritmin e zërave dhe mbi mënyrën si secili emocion bëhet i dallueshëm pa u kthyer në karikaturë.
Sot, më shumë se një dekadë pas daljes, Inside Out mbetet i rëndësishëm sepse i flet një audience që është mësuar me animacion të shpejtë, por jo domosdoshmërisht me animacion që mendon. Kjo është arsyeja. Dhe kur një film familjar arrin ta bëjë këtë pa zhurmë të tepërt, ai mbetet gjatë në kujtesë.
Shkruar mbi të dhëna faktike nga redaksia e TitraShqip. Shpreh opinionin e autorit dhe nuk përmban as nuk promovon burime për shikim apo shkarkim.
Artikulli i radhës
“Amélie” 25 vjet më pas: një Paris i vogël, por ende magjik
Kur doli më 25 prill 2001, “Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain” solli një Paris prej kartoline, por me zemër të madhe dhe humor të çuditshëm. Sot, 25 vjet më vonë, filmi i Jean-Pierre Jeunet mbetet një komedi-romancë që flet për vetminë, guximin dhe dëshirën për ta kthyer përditshmërinë në diçka më të butë.
Lexo më tej
Braveheart: epopeja e Mel Gibsonit që ende ndez debat
Kur William Wallace ngre krye kundër pushtetit anglez, filmi i Mel Gibsonit e kthen hakmarrjen private në kryengritje kombëtare. Braveheart doli më 24 maj 1995 dhe, me përzierjen e dramës, historisë e luftës, mbeti një nga ato filma që nuk shihen vetëm për betejat, por edhe për mënyrën si ndërtohet miti.
“Amélie” 25 vjet më pas: një Paris i vogël, por ende magjik
Kur doli më 25 prill 2001, “Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain” solli një Paris prej kartoline, por me zemër të madhe dhe humor të çuditshëm. Sot, 25 vjet më vonë, filmi i Jean-Pierre Jeunet mbetet një komedi-romancë që flet për vetminë, guximin dhe dëshirën për ta kthyer përditshmërinë në diçka më të butë.
The Shining: kur izolimi bëhet makth në Overlook Hotel
Në Overlook Hotel, çdo korridor duket më i gjatë se ç’duhet, dhe çdo heshtje rëndon si paralajmërim. The Shining i Stanley Kubrickut doli më 23 maj 1980 dhe, edhe sot, mbetet një nga filmat horror-thriller më të përfolur për mënyrën si e shndërron izolimin në çmenduri. Për publikun shqiptar, ai është klasik që nuk plaket lehtë.