Love, Simon: filmi që e bëri adoleshencën më të sinqertë

Greg Berlanti e ndërtoi emocionin pa e tepruar

Regjisori Greg Berlanti e drejtoi filmin me një dorë të matur, duke e mbajtur vëmendjen te ndjenjat, jo te spektakli. Emri i tij nuk është i panjohur për rrëfime me ton emocional dhe me personazhe që mbajnë peshë brenda vetes, ndaj Love, Simon duket si vazhdimësi logjike e sensibilitetit të tij. Nuk ka teatralitet të tepërt. Ka ritëm, ka butësi dhe ka një lloj turpi të njohur për çdo adoleshent që e ka pasur të vështirë të flasë hapur në shtëpi.

Këtu filmi funksionon edhe si pasqyrë për publikun shqiptar, ku temat e familjes, e pranimit dhe e heshtjes së gjatë shpesh njihen më mirë se sa pranohet me zë të lartë. Në Prishtinë, Tiranë a Shkup, shumë shikues do ta ndiejnë këtë tension jo si “temë amerikane”, por si gjendje njerëzore. Nuk është rastësi që filmi vazhdon të lexohet si histori e afërt, edhe kur skena e tij është krejt tjetër.

Nick Robinson në rolin e Simonit mban filmin mbi supe me një lojë të përmbajtur, ndërsa Jennifer Garner dhe Josh Duhamel i japin familjes një ngrohtësi të besueshme. Katherine Langford, Alexandra Shipp, Logan Miller dhe pjesa tjetër e kastit e rrethojnë botën e Simonit me energji të mjaftueshme për ta bërë shkollën të duket si një territor ku çdo buzëqeshje mund të fshehë diçka. Kjo nuk është pak. Dhe nuk ishte e lehtë të bëhej kaq natyrshëm.

Pse mbetet film i rëndësishëm sot

Love, Simon u përshtat nga një tregim që flet për një dashuri anonime, por në thelb filmi merret me diçka më të madhe: frikën nga zbulimi i vetes dhe nevojën për të qenë i pranuar para se të jesh i gatshëm të pranosh të tjerët. Kjo e bën atë të rezonojë ende, sidomos në një kohë kur shumë histori adoleshente janë bërë ose tepër cinike, ose tepër të lëmuara. Ky film gjendet diku në mes.

Edhe sot, ai mbetet i përshtatshëm për ata që kërkojnë një dramë romantike me zemër, por jo me sentimentalizëm të rëndë. Mua më bezdis kur filmat e këtij lloji shtiren më “të mëdhenj” se sa janë; Love, Simon nuk e bën këtë gabim. Ai e di çfarë kërkon të thotë dhe e thotë me qetësi, gjë që në fund i jep më shumë peshë sesa shumë tituj më të zhurmshëm që dalin sot.

Për ata që e njohin kinemanë si debat familjar pas darke, kjo është edhe arsyeja pse filmi ka mbetur në kujtesë: mund të shihet si histori dashurie, si dramë identiteti, ose si film për atë çast kur njeriu nuk di si ta thotë të vërtetën. Dhe pikërisht aty, besoj, qëndron edhe fuqia e tij klasike.