The Usual Suspects: misteri që nuk plaket
Në një dhomë hetimesh në Los Anxhelos, një histori e vogël duket se shndërrohet në një rrjet gënjeshtrash, kujtimesh dhe frike. The Usual Suspects, i cili doli më 19 korrik 1995, mbetet një dramë kriminale-thriller që ende e mban shikuesin të lidhur pas pyetjes më të thjeshtë: kush është, në të vërtetë, Keyser Soze?
Në Los Anxhelos, Verbal Kint ndez mitin kriminal. The Usual Suspects doli më 19 korrik 1995 dhe e ndërtoi famën e vet mbi një lojë të mprehtë mes tregimit, dyshimit dhe një grabitjeje që përfundon me shkatërrim në portin e San Pedros. Filmi i Bryan Singer vjen si dramë, krim dhe thriller, me një ritëm që nuk të lëshon lehtë. Mua personalisht më mbetet si një prej atyre filmave që të bëjnë të kthesh mendjen prapa edhe pasi kanë rënë titrat.
Me vlerësimin 8.2/10 në TMDB, 8.5/10 në IMDb dhe 87% në Rotten Tomatoes, ky është një titull që ka hyrë gjatë në kujtesën e publikut jo vetëm si histori kriminale, por si ushtrim i pastër mbi besueshmërinë. Kevin Spacey, Gabriel Byrne, Benicio del Toro, Stephen Baldwin, Kevin Pollak dhe Chazz Palminteri e mbajnë gjallë një ansambël, ku secili personazh duket i dyshimtë më vete dhe, pikërisht prej kësaj, tensioni nuk bie kurrë. Nuk e prisja që një film kaq i përmbajtur në pamje të mbante një tension kaq të fortë. Dhe pikërisht aty qëndron forca e tij.
Misteri i Keyser Soze dhe loja me kujtesën
Përmbledhja zyrtare e filmit e thotë qartë boshtin dramatik: Verbal Kint përpiqet t’i bindë hetuesit se Keyser Soze ekziston dhe se ai ka qenë forca që i futi atë dhe katër partnerët e tij në një grabitje shumë të madhe. Më shumë se krim. E kam parë këtë lloj tensioni vetëm te filmat që e dinë saktësisht sa pak duhet të tregojnë. Këtu, shumë gjëra mbeten të mbështjella me mjegull.
Rrjedha narrative mbështetet te rrëfimi i Verbalit, dhe kjo e bën çdo skenë të duket si pjesë e një pazëlli që mund të ndryshojë formë në minutën tjetër. Filmi i trajton personazhet si njerëz që flasin më shumë se sa tregojnë, gjë që i jep hapësirë dyshimit të rritet natyrshëm. Për një publik shqiptar që është mësuar me histori ku fjala ka peshë, ku “mos ma ha mendjen” dhe “diçka s’po më del” dalin shpejt në bisedë, ky film prek një tel shumë të njohur. Nuk është vetëm intrigë; është mosbesim i bërë art.
Pse mbetet i rëndësishëm edhe sot
The Usual Suspects është interesant edhe për publikun shqiptar sepse i flet një audience që i pëlqen misteri i ndërtuar mirë, jo thjesht surpriza e lirë. Në Tiranë, Prishtinë apo Shkup, një film i tillë mbetet shpesh gjatë në kujtesën familjare, sepse, kur dikush në shtëpi thotë se e ka kuptuar fundin, të tjerët vazhdojnë ta rimendojnë gjatë atë që panë. Këtu, kthesa e rrëfimit nuk është zbukurim; është pjesë e identitetit të filmit. Dhe kjo e ka mbajtur gjallë për tri dekada.
Edhe në kontekstin e karrierave të emrave kryesorë, filmi ka një vend të qartë. Bryan Singer lidhet këtu me një vepër që e konsolidoi si regjisor të një thriller-i të ndërtuar me disiplinë, ndërsa Kevin Spacey dhe pjesa tjetër e kastit krijojnë një ansambël që shumë shikues e kujtojnë ende për balancën mes dyshimit dhe karizmës. Për mua, nuk është film që mbështetet te madhështia vizuale; është film që fiton terren me kontroll dhe me lojë mendore. Ia vlen të kujtohet pikërisht sepse sot, kur shumë thrillera duan të bëjnë zhurmë, ky zgjedh të të mbajë peng në heshtje.
Shkruar mbi të dhëna faktike nga redaksia e TitraShqip. Shpreh opinionin e autorit dhe nuk përmban as nuk promovon burime për shikim apo shkarkim.
Artikulli i radhës
Wednesday: macja e zezë e Netflix-it që mbeti në këmbë
Në Nevermore Academy, gjërat nuk ecin kurrë drejt. Wednesday Addams hyn si një teh i ftohtë në një botë që kërkon ngrohtësi, dhe pikërisht aty seriali e gjen shtyllën e vet: mes misterit, humorit të zi dhe një energjie adoleshente që s’ka frikë të duket e çuditshme. Mua personalisht më mbajti më shumë toni sesa enigma.
Lexo më tej
“Wonder”: filmi që i dha fytyrë ndjeshmërisë
Me “Wonder”, Stephen Chbosky solli në ekran historinë e August Pullman, një djalë me dallime në fytyrë, që hyn për herë të parë në shkollën fillore të zakonshme. I publikuar më 13 nëntor 2017, filmi familjar-dramë mbeti i fortë sepse flet thjesht për diçka që na prek të gjithëve: mënyrën si e shohim tjetrin.
Mulan (1998): vajza që sfidoi perandorinë
Kur China Perandorake kërkon një burrë nga çdo familje për t’u përballur me Hunët, Mulan del nga korniza e pritshme dhe merr mbi vete një barrë që i takonte të atit. Filmi i Disney-t, i dalë më 18 qershor 1998, mbetet një klasik i animacionit që e lidh heroizmin me identitetin, jo thjesht me luftën.
Kur zyrat bëhen skenë e një komedie të hidhur: “The Apartment”
Në vitin 1960, Billy Wilder e ktheu një apartament të thjeshtë në zemër të Nju Jorkut në një laborator të moralit, ambicies dhe vetmisë urbane. “The Apartment” doli më 21 qershor 1960 dhe mbetet një nga komeditë romantike më të mençura të kinemasë, me Jack Lemmon dhe Shirley MacLaine në qendër të saj.