Brad Bird flet për "Ray Gunn" dhe personazhet e dëshpëruar në "Utopia"
Brad Bird u shfaq në Contenders London të Deadline, ku foli për projektin e tij të gjatë "Ray Gunn" dhe për qasjen ndaj personazheve të dëshpëruar në "Utopia". Regjisori theksoi se e ardhmja në kinema nuk duhet parë vetëm si distopi, ndërsa unë personalisht e gjeta këtë këndvështrim freskues.
Në Londër, Brad Bird solli një ton që sot në kinema dëgjohet rrallë: jo thjesht ankth për të ardhmen, por edhe hapësirë për imagjinatë. Në ngjarjen Contenders London të Deadline, ai foli për projektin e tij të mbajtur gjatë në pritje, Ray Gunn, dhe për mënyrën si i afrohet personazheve të dëshpëruar në Utopia. Mesazhi i tij ishte i qartë. E ardhmja nuk ka pse të duket vetëm si rrënim.
Sipas Deadline, Bird tha se sot duket sikur mënyra e vetme për ta parë të ardhmen është përmes distopisë, por ai beson se ekzistojnë edhe rrugë të tjera. Mua personalisht më pëlqeu kjo kundërpeshë, sepse në një periudhë kur ekranet tona janë mbushur me apokalips, ai nuk u tremb të flasë për një imagjinatë më të gjerë. Dhe kjo ka peshë. Sidomos kur vjen nga një regjisor që ka ndërtuar reputacionin mbi filma që lëvizin mes emocioneve të forta dhe energjisë së pastër vizuale.
Një projekt që ka marrë frymë gjatë
Ray Gunn është përshkruar si një projekt pasioni që Bird e ka mbajtur për një kohë të gjatë, dhe pikërisht kjo e bën emrin e tij të tingëllojë ndryshe nga një njoftim i zakonshëm festivali. Ka diçka shumë të njohur këtu për publikun e Tiranës, Prishtinës apo Shkupit: edhe ne i njohim mirë filmat që “rrinë në sirtar” dhe pastaj kthehen si lajm i madh. Kjo pritje krijon kuriozitet. Dhe, të paktën për mua, shpesh e rrit edhe pritjen emocionale më shumë se vetë reklama.
Bird nuk dha shifra apo afate të reja në këtë paraqitje, por vetë fakti që vazhdon të flasë për një projekt kaq të zgjatur tregon se ai ende i kushton rëndësi atij materiali. Në një treg ku idetë shpesh shtyhen nga kalkulimet e studios, një pasion i tillë nuk tingëllon i vogël. Madje, tingëllon kokëfortë në kuptimin më të mirë. Dhe kjo kokëfortësi artistike zakonisht lë gjurmë.
Pse Bird po kundërshton errësirën e zakonshme
Fjala kyçe në deklaratën e Bird ishte zgjedhja, jo dorëzimi. Ai pranoi se ka shumë filma që e shfrytëzojnë frikën për të parë nga e ardhmja, por këmbënguli se ka edhe mënyra të tjera për ta imagjinuar atë. Ky dallim mund të duket i vogël, por është thelbësor. Sepse një vepër që i afrohet së ardhmes me njerëz të dobët, të thyer ose të dëshpëruar, nuk e bën këtë vetëm për errësirë; e bën për të zbuluar se çfarë mbetet kur optimizmi është i vështirë.
Në këtë pikë, ajo që tha Bird për Utopia më duket më interesante se vetë etiketa e projektit. Ai po flet për karaktere që janë të dëshpëruara, jo thjesht për botë që janë të shkatërruara. Ka ndryshim. Dhe ky ndryshim e zhvendos fokusin nga dekori i katastrofës te brendësia e personazhit, gjë që zakonisht i jep më shumë jetë një filmi sesa thjesht efekteve apo panoramës së zymtë.
Çfarë mbetet për publikun tonë
Për publikun shqiptar dhe ballkanik, ky është lloji i lajmit që të kujton se kinemaja nuk jeton vetëm nga premiera, por edhe nga idetë që duan kohë të piqen. Ne në rajon i kemi qejf historitë me nerv, me konflikt dhe me tension familjar; shpesh i shikojmë në shtëpi, me komentet e zakonshme që shpërthejnë në mes të filmit. E pikërisht për këtë, qasja e Bird-it mund të na flasë afër. Nuk kërkon vetëm spektakël. Kërkon edhe besim te njeriu.
Sipas Deadline, paraqitja e tij në Contenders London e vendos Ray Gunn dhe Utopia në të njëjtin horizont krijues: një regjisor që ende kërkon mënyra të reja për të parë të ardhmen, edhe kur shumica e tregimeve rrotullohen rreth shkatërrimit. Mua kjo më duket një shenjë e mirë. Jo sepse premton gjithçka, por sepse refuzon klishetë më të lehta. Dhe sot, kjo nuk është pak.
Burimi: Deadline
Shkruar mbi të dhëna faktike nga redaksia e TitraShqip. Shpreh opinionin e autorit dhe nuk përmban as nuk promovon burime për shikim apo shkarkim.
Artikulli i radhës
Toy Story: kur lodrat hynë në histori
Kur një dhomë fëmijësh bëhet skenë rivaliteti, xhelozie dhe miqësie, filmi fiton një energji që nuk plaket lehtë. Toy Story doli në vitin 1995 dhe, edhe sot, mbetet një klasik që i flet njësoj fëmijës dhe të rriturit që e sheh me një sy më të lodhur, por më të kujdesshëm. Ka humor, zemër dhe një ndjesi rreziku që nuk e shuan kurrë lojën.
Lexo më tej
Dead Poets Society: klasi që ende frymon kundër rregullit
Në një shkollë të rreptë të New England-it, një mësues anglishteje u thotë nxënësve të mos e pranojnë botën siç u serviret. Dead Poets Society doli më 2 qershor 1989 dhe mbetet dramë e kthjellët, e dhembshme, që flet për frikën, bindjen dhe guximin për ta marrë jetën seriozisht pa e lënë të të mpijë.
Coco: kujtesa, muzika dhe një udhëtim që s’venitet
Kur një film i animuar flet për familjen, kujtesën dhe muzikën me kaq finesë, ai del përtej etiketës “për fëmijë”. Coco doli më 27 tetor 2017 dhe, edhe sot, mbetet një nga ato rrëfime që i prek njësoj fëmijët, prindërit dhe gjyshërit. Në qendër është Migueli, një djalë që sfidon një ndalim familjar ndaj muzikës dhe hyn në Botën e të Vdekurve.
Craig Zobel sjell në kinema ‘Something Is Killing the Children’
Craig Zobel do të drejtojë adaptimin filmik të “Something Is Killing the Children”, ndërsa Jason Blum dhe Blumhouse janë mes producentëve, sipas Deadline. Projekti vjen nga komiku i James Tynion IV dhe Werther Dell’Edera, duke e vendosur një tjetër histori të errët në qendër të vëmendjes së Hollywood-it.