“Room”: filmi që mbetet plagë dhe mësim edhe pas 11 vitesh
“Room” i Lenny Abrahamson-it doli më 16 tetor 2015 dhe mbeti shpejt një nga dramat psikologjike më të përfolura të dekadës. Historia e një nëne dhe e djalit të saj që dalin pas 7 vitesh izolimi e kthen filmin në një rrëfim të fortë për traumën, lirinë dhe rindërtimin e jetës.
“Room”, filmi i regjisorit irlandez Lenny Abrahamson, doli më 16 tetor 2015 dhe u shqua menjëherë si një dramë-thriller e ngjeshur emocionalisht, e ndërtuar mbi një histori të thjeshtë në pamje të parë, por të rëndë në pasojë. Me Brie Larson dhe Jacob Tremblay në qendër, filmi trajton daljen e një nëne dhe të birit nga izolimi pas 7 vitesh, duke e kthyer lirinë jo në një fund të lumtur të zakonshëm, por në fillimin e një prove të re. Sot, 11 vjet më pas, “Room” mbetet një titull që nuk plaket lehtë, sepse flet për traumën, gjuhën e mbijetesës dhe çmimin njerëzor të mbylljes.
Një histori e vogël në hapësirë, e madhe në peshë
Sipas përmbledhjes zyrtare, një grua dhe djali i saj i vogël mbahen të mbyllur për 7 vjet në një hapësirë të kufizuar, derisa më në fund fitojnë lirinë dhe djali përballet për herë të parë me botën e jashtme. Kjo premisë e bën “Room” një film të intimitetit ekstrem, ku çdo gjest, shikim dhe heshtje merr rëndësi të veçantë. Zhanri i dramës dhe thrillerit punon këtu me tension të brendshëm, jo me spektakël, duke e lënë shqetësimin të rritet ngadalë. Pikërisht kjo e ka bërë filmin të mbahet mend si një përvojë e fortë, jo thjesht si një rrëfim i pazakontë.
Vlerësimet flasin vetë: 8.0/10 në TMDb, 8.1/10 në IMDb, 93% në Rotten Tomatoes dhe 86/100 në Metacritic. Peshë çmimesh, qartë. Intensitet, jo zgjatje. Në këtë kuptim, “Room” është shembull i një drame që punon me minimumin e jashtëm dhe maksimumin e pasojës së brendshme.
Brie Larson, Jacob Tremblay dhe forca e kastit
Fuqia e filmit mbështetet mbi interpretimet e Brie Larson, që luan Ma, dhe Jacob Tremblay, që luan Jack. Atyre u bashkohen Joan Allen, Sean Bridgers, Tom McCamus dhe William H. Macy, një kast që i jep filmit gravitet dhe besueshmëri. Brishtë, por kurrë i shpërndarë. Kjo është arsyeja pse filmi vazhdon të lexohet si studim i dhimbjes dhe i lidhjes nënë-bir.
Për publikun shqiptar, “Room” është interesant sepse prek një temë universale: sa e vështirë është të kthehesh në jetë pasi ke mbijetuar në një botë të mbyllur. Në Ballkan, ku rrëfimet për familjen, traumën dhe mbijetesën mbeten gjithmonë të ngarkuara me rezonancë të fortë, filmi gjen një terren emocional veçanërisht të afërt dhe të kuptueshëm. Nuk ofron ngushëllim të lehtë. “Room” ia vlen të rishikohet, sepse tregon se liria nuk mbaron te dalja nga një dhomë; ajo nis edhe te hyrja në një realitet krejt tjetër, i cili duhet mësuar nga e para.
Shkruar mbi të dhëna faktike nga redaksia e TitraShqip. Shpreh opinionin e autorit dhe nuk përmban as nuk promovon burime për shikim apo shkarkim.
Artikulli i radhës
Zack Snyder's Justice League
Kur një version i gjatë, i errët dhe i ngarkuar emocionalisht i një filmi superhero del pas një pritjeje të stërzgjatur, ai nuk matet vetëm me efektin e radhës. Zack Snyder’s Justice League mbetet një rast i veçantë: një epikë 242-minutëshe ku bashkëpunimi, humbja dhe barra e shpëtimit marrin përmasat e një miti modern. Sot, ai lexohet si një rikthim i plotë i autorit te materiali i vet.
Lexo më tej
“The Godfather Part II”, klasikja që e thelloi mitin e Corleone-ve
Më 20 dhjetor 1974, “The Godfather Part II” doli si vazhdim i një historie që tashmë e kishte ndryshuar kinemanë amerikane. Drama kriminale e Francis Ford Coppolës ndërthur ngritjen e Vito Corleones në Sicili dhe New York me zgjerimin e perandorisë së Michael Corleone-s në vitet 1950, duke mbetur edhe sot një pikë referimi për filmat e krimit.
American History X: drama që mbetet plagë e hapur
“American History X” doli më 1 korrik 1998 si një dramë e fortë mbi urrejtjen racore, dhunën dhe mundësinë e ndryshimit personal. Me regji nga Tony Kaye dhe me Edward Norton në një rol të paharrueshëm, filmi vazhdon të tërheqë vëmendje për intensitetin psikologjik dhe aktualitetin e temës. Edhe sot, ai mbetet një klasik i pakëndshëm, por i domosdoshëm për t’u rishikuar.
There Will Be Blood: klassiku i errët i Paul Thomas Anderson-it
Dramë e vitit 2007, There Will Be Blood mbetet një nga filmat më të fuqishëm të shekullit XXI: një histori për etjen, pushtetin dhe çmimin njerëzor të pasurisë. Me Daniel Day-Lewis në qendër dhe Paul Thomas Anderson pas kamerës, filmi e ka ruajtur deri sot reputacionin e një vepre të ftohtë, madhështore dhe të pakompromis.